PDA

View Full Version : Falling by Anne Provoost


jd4eva
Jan 21st, 2003, 11:34 PM
This book is one of the texts I have to read.

So any literary fans, Belgians that could give some thoughts about the book then it would be amazingly appreciated :D

per4ever
Jan 21st, 2003, 11:47 PM
I read the book several years ago..and I don't really remember what it was about :o Only remember that I didn't like it that much. It's not bad, but not great (although it has many positive critics)

Anne has a very good site, if you want to have look: http://www.anneprovoost.com

Zamboni
Jan 22nd, 2003, 02:38 PM
I quite liked the book. It's been a while since I read it, but I almost started rereading it a week ago :)

if you need some views on it, try www.scholieren.nl I always got my bookreviews from there :o

E. Blackadder
Jan 22nd, 2003, 02:48 PM
I once wrote this report in dutch. My teacher gave it a 9 out of 10. Too bad I'm to lazy to translate it :o

Anne Provoost heeft dit boek duidelijk geschreven als een aanklacht tegen extreemrechts, maar zelf zegt ze dat dit boek een aanklacht vormt tegen alle vormen van extreem denken. Ze wil in dit boek aantonen dat mensen met extreemrechtse sympathieën lang niet altijd mensen zijn die er zomaar op los kloppen. Integendeel, het zijn vaak heel verstandige mensen met een retoriek waarbij het heel moeilijk is om er iets tegenin te brengen, omdat die zo listig is. Het boek zelf situeert zich in de categorie drama. Ikzelf lees niet zo graag dit soort literatuur, maar toch heb ik echt genoten van dit boek.

De betekenis van "Vallen" slaat terug op haar letterlijke betekenis; Caitlin valt op het einde van haar dansstuk. De titel staat ook symbool voor de vele valstrikken die verborgen zitten en voor de maskers die afvallen. Goed gekozen dus.

Anne Provoost heeft een stijl waar ik wel even aan moest wennen. Ze heeft de gewoonte om steeds uitgebreide beschrijvingen te geven van de omgeving. Dit is al duidelijk merkbaar vanaf de eerste pagina’s van het boek: “Ik knijp met mijn nauwelijks genezen vingers de uitgebloeide koppen van de geraniums op de vensterbanken af en wrijf de grassprieten, die door de regen opnieuw hun groene kleur hebben, onder mijn schoenzolen tot bruine worstjes…”. In het begin had ik er moeite mee en was het vaak sterk vervelend, maar na een tijdje went het en wordt het zelfs aangenaam. Deze suggestieve beschrijvingen stimuleren echt je verbeeldingskracht.

Anne Provoost heeft op "Vallen" de kritiek gekregen dat het een volwassen boek is. Ik vind dat daar maar een beetje waarheid in zit, want in het boek worden wel actuele en realistische voorbeelden gebruikt, maar het blijft allemaal duidelijk. Verder is haar schrijfstijl vlot, de zinnen zijn niet te lang en de constructies niet vermoeiend. Ze gebruikt zeer passende woorden en beeldspraak. Het zijn vooral de kleine sprekende details die het hem doen.

Het verhaal komt wat traag op gang, maar eens het bezig is laat het je niet meer los. Het boek is sober, maar toch spannend. In het algemeen vind ik het verhaal iets te langdradig, maar alle delen hangen goed samen en af en toe kun je verademen met een humoristische noot tussendoor.

De auteur geeft een eerlijk en volledig beeld, ze bekijkt de medaille van beide kanten. Provoost kiest (terecht) niet voor een zwart-wit beschrijving van de personages, maar op een vlotte manier wordt de lezer toch gewaarschuwd voor racisme. Een echte aanrader!

De korte inhoud:

Vallen is het verhaal van Lucas, een vijftienjarige jongen die met zijn moeder de vakantie doorbrengt in het huis van zijn pas overleden grootvader. Hij merkt dat er geheimzinnig gedaan wordt over zijn opa en komt toevallig in contact met Benoît, een jongen die zich voordoet als journalist en ook met Alex, de vriend van Benoît. De eerste persoon geeft Lucas het gevoel dat hij de moeite waard is en Lucas, die onzeker is, gaat steeds meer op de zogezegde journalist steunen en maakt kennis met zijn ideeën in verband met vreemdelingen. Benoît vindt dat alle vreemdelingen terug naar hun land van herkomst moeten, en geeft daarvoor argumenten die ogenschijnlijk logisch zijn. Zijn talent om mensen om te praten en te overtuigen is zo groot dat Lucas er niet in slaagt hier iets tegenin te brengen. Al snel blijkt dat hij het ernstig meent en er niet voor terugdeinst geweld te gebruiken. Ook Lucas wordt hierbij betrokken en hij helpt Benoît om een tehuis voor asielzoekers in brand te steken.

Intussen is Caitlin in het dorp aangekomen, het meisje en waarmee Lucas vroeger goed bevriend was. Dankzij haar komt Lucas te weten dat zijn grootvader tijdens de
Tweede Wereldoorlog een aantal Joden heeft verraden die in het dorp ondergedoken waren, waaronder ook de moeder van Caitlin. Die Joden zijn na de oorlog uit de concentratiekampen teruggekeerd. Lucas wordt natuurlijk heimelijk verliefd op Caitlin en bespiedt haar wanneer ze oefent om te slagen in haar toegangsexamen voor de dansschool.
Jammer genoeg laat Caitlin zich eerst ook inpalmen door Benoît, maar wanneer ze ontdekt hoe hij over vreemdelingen denkt, zet ze zich onmiddellijk tegen hem af. Het komt dan ook tot conflicten tussen Caitlin en Lucas omtrent de ideeën van de racist, met als gevolg dat Lucas steeds onzekerder en agressiever wordt, en om zijn agressie af te reageren werkt hij met de kettingzaag van zijn grootvader.

Wanneer hij op een dag aan het zagen is, hoort hij een geluid. Lucas rent met de zaag nog in de hand naar de straatkant en ziet daar de brandende wagen van Caitlin liggen die van de weg is geraakt. Lucas loopt naar de vlammenzee en probeert Caitlin, die bewusteloos is, eruit te slepen. Dit lukt echter niet, want haar voet zit geklemd onder een staaf. Lucas ziet nog maar één uitweg om haar uit de brandende wagen te krijgen: haar voet afzagen en dat doet hij dan ook. Caitlin wordt daarna in allerijl naar het ziekenhuis gebracht. Oorspronkelijk is iedereen vol lof over Lucas' daad, maar wanneer blijkt dat de staaf eigenlijk gemakkelijk kon worden weggetrokken en wanneer de pers te weten komt dat Lucas omgaat met extreemrechts, vermoeden sommigen dat Lucas haar ook ongedeerd had kunnen redden.