PDA

View Full Version : I have a huge favour to ask!!!


~|Naomi|~
Jan 6th, 2003, 06:33 AM
I was just searching a bit on google and found all these articles on Kim but the only problem is that they are in Dutch so I can't understand them:o I would really appreciate it if someone could translate them or just read them to see if there is anything new or interesting in them and just translate the good ones cause there are quite a few some are actually quite old from about 1999 or something:o I understand this would be a lot of work so if you can't I understand:)

But PRETTY PRETTY PLEASE cause some of them look really interesting:D

I also found some pics of Kim when she was younger i'll post them in the pre 1999 pics of Kim thread and I also found a couple of her in Bree at that celebration thingy they had for Kim before she came to Australia so I'll post them in the new pics of Kim thread. But they are all pretty small but I guess a small pic is better than no pic at all:)

So here are the articles:

Lei Clijsters waakte een jaar lang over levenskwaliteit van dochter Kim
Zijn ruige baard en wilde haren volstaan ruimschoots om hem onder te brengen in het rijtje van vermaledijde vaders: Damir Dokic, Richard Williams, Peter Graf, Stefano Capriati. Stuk voor stuk baarlijke duivels die hun tennissende dochters met de karwats hebben afgejakkerd en het bloed van onder de nagels hebben gepest. Zo beweert het smeuïge geruchtencircuit toch, vaak ten onrechte. Om uit dat rijtje te ontsnappen zou Lei Clijsters beter zijn truien -zonder gestileerde rolkraag- inruilen voor een maatpak. Zo'n suggestie maak je beter niet. Een Clijsters steigert als je hem de wet voorschrijft, zeker als hij Lei heet. Voor geen geld ter wereld verandert hij zijn uiterlijk en nog veel minder zijn imago. Is het nog toeval te noemen dat zijn lievelingsrestaurant in Eisden 'Il Capriccio' heet: de nuk, de gril? Voor de buitenwereld past dat perfect in het Clijsters-plaatje. Wie Lei wat langer kent, weet dat zijn karakter net het tegenovergestelde inhoudt: recht door zee, voor niemand opzij. Die hardnekkigheid heeft hem een diep gegroefd voorhoofd opgeleverd, maar even goed een geslaagde voetbalcarrière en een dochter aan de wereldtop van het tennis.
«Pa Dokic is een schitterende kerel,» zo valt Lei met de deur in huis. «De laatste maanden heb ik hem niet vaak meer gezien, meestal is Jelena door moeder vergezeld. Maar ik kan het heel goed stellen met hem. Met Stefano Capriati nog meer,» loopt hij het rijtje van collega-tennisvaders af. «Heel open en sympathiek. Toen Kim last had van een polsblessure adviseerde hij haar oefeningen in het zwembad. Ik geloof die praat niet dat hij verantwoordelijk is voor de foute jeugd van Jennifer. Zij vindt haar pa haar toevlucht en hij doet alles voor zijn dochter.»
«Met pa Williams kan ik ook goed overweg. Meestal zeveren we wat af, maar hij eindigt altijd met iets in de aard van We go to the final. In Stanford had ik de indruk dat hij een dagje ouder wordt. In het uurtje dat ik langs hem op de tribune zat, hoorde ik hem drie keer Come on, Serena roepen. Het was Venus die op het veld stond. Ik begrijp ook wel dat hij zich afzet tegen de buitenwereld. In zijn eigen Californië kwamen er 15.000 mensen naar de finale tussen Serena en Kim kijken. Ze supporterden voor Kim, tegen Serena. Tja...hij zoekt het ook een beetje. Waarom steekt hij anders een bordje op You're not invited, it's Williams party. Maar geef toe: zulke zaken maken het vrouwentennis aantrekkelijk: Kournikova die drie keer zogezegd getrouwd is in één jaar, Hingis die verliefd wordt op haar advocaat...»

Vedetten

Uren kan Lei vertellen over het tenniswereldje. Dochter Kim amuseert er zich kostelijk in, vader ook.
«Kims zorgeloosheid is haar grootste troef. Na een verliesmatch is ze een uur lastig, maar daar houdt het op. Als Justine het beslissende punt scoort voort de Fed Cup, dan vliegt ze rond haar hals. Heb je gezien hoe ze de Russinnen natspoot met champagne tijdens de viering van de Fed Cup? Op de Masters in München zat ze te dollen met de hond van Sanchez. Een uur later moest ze de baan op tegen Arantxa. In Californië was het petekind van Davenport op bezoek. Dat zette ze in haar nek en hopla... Diezelfde namiddag speelden ze finale tegen elkaar. Ik zag Kim ooit na een zege van de baan komen in het spelershome en een high five doen met Serena Williams. In Luxemburg speelde ze in de gangen tikkertje met Kournikova... Neen, ik zie weinig nijd in het tennismilieu. Die meisjes zijn weliswaar vedetten, maar ze blijven menselijk. Maar als ik zie hoe Kournikova soms geleefd wordt, dan begrijp ik best dat ze af en toe de bitch uithangt om iedereen van zich weg te houden.»

Bodyguard

Dat beeld draagt Lei ook met zich mee: de bodyguard die zijn dochter afschermt van de buitenwereld. «Ik dacht dat ik in het voetbal veel had meegemaakt, maar zo extreem als wat Kim overkomt, had ik nooit verwacht. In Knokke gingen we deze zomer op restaurant. Schuift er plots een vreemde man bij ons aan om een praatje te slaan. Sorry, maar wij willen rustig eten, zegde ik. Die man droop af, meteen kwam er iemand anders zitten en een handtekening vragen. Binnen de kortste keren stond er een rij aan te schuiven. Sorry, wij willen eerst eten. Om acht uur maakt Kim tijd voor handtekeningen. Dat volstond niet. Jamaar, ik moet mijn trein halen, ik moet dit en dat. Op zo'n moment moet je meisjes van twaalf jaar teleurstellen. Dan kom ik over als een dikke nek, inderdaad. Het kan mij geen barst schelen.»

«Hallo, het hof»

De ultieme afwijzing kreeg Lei half november voor elkaar ter gelegenheid van The Brilliant Game tegen Justine Henin in Antwerpen.
«De avond voordien krijg ik plots telefoon. Het hof. De koning wilde Kim en Justine in Laken inviteren voor hun zege in de Fed Cup. Morgen om halftwee. Probleem, want Sanex had een ploeg fotografen ingehuurd, die op haar beurt een studio had geboekt, enzovoort. Ik heb de zaak correct afgehandeld. Kan dat niet een of twee uur vroeger? Ze hebben de agenda van de koning geraadpleegd en teruggebeld. Het kon alleen om halftwee. Sorry, maar ik heb beleefd afgezegd. Net zoals ik die dag twee tv-ploegen afgescheept heb. Geen afspraak, dan hoef je niet te komen. Als Sanex morgen belt 'Wij willen een reclamefilmpje met Kim onder de douche', dan zeg ik direct neen. Ik weet dat ze dat niet graag doet. We hebben managementbureaus nodig, maar de eindbeslissing houden we zelf in de hand. Kim én ik. Als Kim morgen geen zin meer heeft in tennis, dat ze dan maar stopt. Er is maar één ding dat telt: levenskwaliteit.»


Over Lleyton Hewitt: «Honderdmaal dank u»
EISDEN - In het voorjaar doken er plots glamourfoto's op van Kim Clijsters, gemaakt tijdens een fotosessie in Rome met Barbara Schett en Jelena Dokic. «Ik wist al langer dat Kim groot geworden is, dat ze geen tiener meer is,» lacht vader.
«Laat ze zich maar eens schminken, ik kende dat beeld al van gala-avonden in het buitenland. Als vader vind ik het schitterend dat ik mijn dochters mag loslaten. Ik mis Kim niet als ze drie maanden in Australië zit. Ik ben zelf op mijn zestiende voor twee jaar naar Brugge getrokken, weet dus best wat het is om lang van huis weg te zijn.»
«In elke telefoontje hoor ik dat Kim zich ginds prima voelt bij Lleyton. Ik heb het volste vertrouwen in de familie Hewitt, schitterend gezelschap is dat. Waarom zou ik me dan kopzorgen maken? Lleyton is een heel voorkomende kerel. Als hij in Bree logeert, ruimt hij mee de tafel af, zegt hij per dag wel honderd keer dank u wel. Alleen op het terrein is hij een heel ander mens. Dat is sport: René Vandereycken was de vriendelijkste jongen naast het veld, maar eens tussen de lijnen...»
Ook Kim maakt geregeld zo'n metamorfose door. «Ze kan gerust acht uur in haar eentje op haar kamer blijven zitten. Dat moet ook als je hele weken op hotel leeft. Eens op het veld is verbetenheid haar sterkste karaktertrek. Wat ze in haar hoofd heeft, maakt ze waar. Het is niet haar droom om nummer één van de wereld te worden. Vierde of eerste op de wereldranglijst maakt haar niets uit. Lleyton heeft dat veel feller: die kickt op die eerste plaats, hij wordt er bijna gek van.»


«Kim is sterk geboren»
EISDEN - «We hebben nog foto's van Kim toen ze drie dagen oud was. Ze duwde zich al op in haar bedje, ze probeerde haar hoofdje op te heffen. Je kon haar schouderbladen al onderscheiden, zo sterk was ze. Kim heeft nooit krachttraining mogen doen, dan zouden haar spieren te sterk worden voor de rest van haar lichaam. Kim heeft de souplesse van haar mama en de robuustheid van mij. Vooral die bovenbenen.»
Clijsters zweert trouwens bij natuurlijke aanleg. «Onze club, De Boneput, kreeg dit jaar 200 inschrijvingen van nieuwe spelertjes. Ik ben bang dat sommige ouders heel ver zouden gaan om hun kinderen naar de top te pushen. Ik hoor verhalen van mensen die hun kinderen laten experimenteren met creatine, terwijl men de effecten daarvan op lange termijn niet kent. Angstaanjagend vind ik dat.»


Miljoenen prijzengeld
EISDEN - «Ik hoef Kim niet meer te vertellen hoe ze moet omgaan met geld. Ze is daar verstandig genoeg in. Ze heeft inderdaad een financieel topjaar achter de rug. Ze is een van de best verdienende vrouwen in België. Zestig miljoen prijzengeld. Zal ik even de rekening maken: 30 miljoen belastingen, 15 miljoen kosten voor reizen, verblijf en trainer. Ik heb nu al de vliegtickets van Kim, Carl en mezelf voor 2002 besteld: 4,5 miljoen. Vergelijk maar eens met het voetbal. Een goede speler bij PSV verdient ook 60 miljoen per jaar: dat is geen wereldtopper, die moet geen hotels of coach betalen. Als Kim naar de 80ste plaats terugvalt, kunnen wij ons Carl Maes niet meer permitteren.»


Uit de schijnwerpers
EISDEN - «Ik ga bij een match van Kim altijd achteraan op de tribune zitten. Zo probeer ik de tv te ontlopen. Ik wil niet in de schijnwerpers staan. En ik wil alleen zitten. Anders komt men naast mij toch maar praten over voetbal of over Kim. Zo van Wat doet ze nu weer? of Ze had zo-en-zo moeten spelen. Hoe wil je dat ik daar op reageer? Mijn vrouw Els houdt nog veel minder van de belangstelling. Daarom loop ik al die huldigingen af. Maar denk je dat ik graag op al die podia stap?»


«Els, Bart en Carl»
EISDEN - «Wie er de grootste verdienste heeft aan het succes van Kim? Mijn vrouw. Els heeft tot 100.000 kilometer op een jaar voor de kinderen gereden. Ik herinner me dat Kim toernooi had in Oostende, Elke in Beveren. En maar heen en weer pendelen.»
«Natuurlijk hebben ook haar begeleiders hun verdiensten. In de eerste plaats Bart Van Kerkhoven, die haar op Tennisdel in Genk de basistechnieken heeft bijgebracht. De VTV heeft Kim in haar junioresjaren ook goed begeleid. En tenslotte is er Carl Maes. Ik heb hem van de VTV gehaald en ingehuurd als proftrainer, terwijl ik nog vier andere kandidaten had. Maar ik herinner me een toernooi in Sanremo, in Italië. Kim moest er spelen, Elke was mee met ons. Carl gaf in zijn vrije uren training aan Elke. Nadien weigerde hij er geld voor aan te nemen. Dat had ik in het tennismilieu nog niet meegemaakt.»


«Leve ons klimaat»
EISDEN - Lei Clijsters gaat niet naar de Australian Open. Lei gaat nooit naar Australië. «Te veel zon. Deze zomer had Kim me gevraagd in Scottsdale om vooraan te komen zitten toen ze tegen Hingis speelde. Twee uur in de bakkende zon, was me dat een marteling. Zoals het weer hier nu is, vind ik het veel mooier. Ik hou van het Belgische klimaat. Ik vind de herfst effenaf prachtig. Als het regent is er zoveel meer zuurstof in de lucht. Dan speelt Singin' in the rain door mijn hoofd. Vriesweer ervaar ik altijd als heel gezond. Op een voetbalveld speelde ik wel met handschoenen, maar ik had altijd mijn mouwen opgetrokken.»

«Kim is in de eerste plaats mijn dochter»


06/10/1999
Voetbaltrainer Lei Clijsters is nu de vader van een aankomende tennisster


«Als ik ooit de Gouden Schoen win, leg ik een tennisveld in de tuin aan.» Dat beloofde Lei Clijsters op een blauwe maandag aan zijn dochters Kim en Elke. «Een historische vergissing,» legt Clijsters elf jaar na datum uit. «De meisjes speelden tennis en we waren het moe hen constant van de ene hal naar de andere te rijden. Daarom die gekke belofte. Kon ik weten dat ik in '88 die Gouden Schoen echt zou winnen. Dat tennisveld kwam er dus en daar moet ik nu nog altijd voor boeten. De meisjes speelden er nog geen twintig partijtjes op. En als ze nu tussen de tornooien door even in huis zijn, hebben ze andere dingen aan hun hoofd. Het tennisveld is nu een blok aan het been voor de papa en dient enkel nog om gesproeid te worden. Anders zie je tussen het onkruid de gravel niet meer.»
Wat de vader van een beroemde tennisdochter lijden kan. Nadat SK Lommel vorig jaar op Kerstdag Lei Clijsters bedankte, is de voetbaltrainer al negen maanden werkloos. «Toch heb ik het nog nooit zo druk gehad als de jongste maanden,» zegt Clijsters. «Kim heeft in de tennis de stap gezet van de juniors naar de dames. Vroeger regelde de Vlaamse Tennis Vereniging alles voor haar. Nu draaien we zelf op voor de kosten. Om mee te doen in het internationale tenniscircuit heb je voor de vliegtuigtickets, de hotels voor Kim en de coach al snel 4,5 miljoen fr. nodig. We zoeken de sponsors nu zelf. Met het prijzengeld erbij zullen we er wel geraken.»

«Peanuts»

Zorgen die Lei Clijsters allemaal zou kunnen vergeten als hij naar een internationaal makelaarsbureau stapt dat tegen een, royale, vergoeding alle praktische beslommeringen op zich neemt en dochterlief zelfs aan enkele wildcards kan helpen.
«Dat doen we bewust niet. Kim heeft zich zelf in de grote tornooien geknokt, geraakt er blijkbaar ook zonder wildcards. En die bureaus bekijken de sportmensen in de eerste plaats als een zakelijk object. En daar passen wij voor. Daarom behartig ik haar zaken zelf.»
«Als voetballer heb ik wel een beetje ervaring op dat vlak. Toen ik mijn Gouden Schoen won heb ik ook enkele commerciële contracten afgesloten. Maar dat was peanuts. Van die fouten heb ik geleerd. In de onderhandelingen is Kim op de eerste plaats mijn dochter en pas daarna komt het zakelijke erbij. Tennis is een veeleisende sport. De ruimte die ze dan nog over heeft om zich als kind te ontplooien, willen we haar niet ontnemen. Zit je bij een bureau, dan word je bedolven onder de commerciële verplichtingen en blijft er nauwelijks nog tijd over voor andere dingen.»

Koen Wauters

Nadat Kim Clijsters vorige week het WTA tornooi in Luxemburg won, liepen er in huize Clijsters 64 telefoons binnen. Meer dan 40 keer kreeg Kim de vraag om mee te doen aan commerciële evenementen, openingen van winkels, enz...
«Op die kar springen we bewust niet. Kim heeft er trouwens een hekel aan. We bespreken dat samen en halen de leuke dingen er uit. Wedden dat van Koen Wauters op VTM vond ze wel plezant omdat de zanger van Boyzone ook in dat programma zat... Achteraf vond ze Koen ook best te pruimen. Voor de wedstrijd Racing Genk-Lierse van vorige zondag was Kim eregenodigde. Dat moesten ze haar geen twee keer vragen. Ze houdt van voetbal, laat zich ook graag onderdompelen in de formidabele ambiance die er in het Fenix-stadion heerst en is in feite ook gecharmeerd van enkele jongere spelers van euh... Lierse.»

Voetbalgestoord

Lei Clijsters heef het voetbal- en het tennismilieu leren kennen als twee totaal verschillende werelden.
«In het tennis ben je je eigen baas, moet je jezelf betalen met prijzengeld. Het gevolg is dat je ook veel vrijer bent. In het voetbal ben je werknemer en heb je te luisteren naar wat anderen beslissen. Tennis is zwaarder. De trainingsintensiteit ligt hoger en het is ook veel moeilijker om er te geraken. In het tennis is de concurrentie veel groter en verdien je pas je brood als je bij de top 30 van de wereld zit. In het voetbal is het makkelijker. Een gemiddelde Belgische prof heeft na tien jaar toch al iets op zijn spaarboekje staan. Omdat Kim niet voor een makelaarsbureau heeft getekend, hoeft ze ook aan niemand verantwoording af te leggen. Als ze tegen de nummer 1.000 van de wereld verliest, zal ze daar zelf heus wel mee zitten. Maar voor de rest who cares? In het voetbal ligt dat wel even anders. Vooral als er eisen worden gesteld door mensen die voetbalgestoord zijn en misschien wel zakelijke talenten hebben, maar niet weten wat er op het gras gebeurt.»
«540.000 frank? Dat was toch te veel voor mij»


14/02/1997
De voetbalcarrière van Lei Clijsters

OPITTER - Veertig caps, Mexico '86, de Gouden Schoen in 1988, de glorietijd van KV Mechelen, waarin het alles won wat er te winnen was... Het palmares van Lei Clijsters is er eentje om in te kaderen. Maar ondanks de successen is Lei altijd meer Lei dan Clijsters geweest en gebleven. De Lei die ging slapen met zicht op ... het voetbalveld. Mathieu Vangeloven was erbij toen Clijsters er zijn eerste stapjes zette. Het leek gisteren wel. Van Lei tot Clijsters, in elf stappen.
1953
De tijd van pastoor Clijsters, de man die Opitter zijn eerste (zestien) truitjes schonk. FC Opitter gaat moderniseren. Er komt een kantine aan het plein. Burgemeester Jef Aerts zorgt voor 20.000 frank gemeentelijke subsidie. De mannen beginnen eraan. Ze zijn volle bak mortel aan het maken als de burgemeester even passeert. De burgemeester, die ook eigenaar was van de lap grond waarop het veld van Opitter ligt.
«Mannen, tot nu toe hebben jullie 3.000 frank huur betaald. Dat gaat nu 5.000 frank per jaar worden.»
Mathieu Vangeloven herinnert het zich nog alsof het gisteren was. «En wij stonden ons daar uit de naad te werken. Maar ja, de burgemeester had wat gegeven en hij wilde er ook het zijne van.»
Lei lacht. «Achteraf heb ik die kantine nog helpen verven.»

1956
Het is feest [edited by mod]in Opitter. Het is een zoon. Leo zal hij heten. De buren aan de linkerkant zullen het weten. De buren zijn FC Opitter, waar pa Clijsters jarenlang schatbewaarder is. Wie was er beter voor geschikt? Pa Clijsters zag zijn schat vanuit het livingvenster liggen. En op de eerste verdieping had hij een tweede schietgat. Het zou Lei later (1968) berouwen...

1964
Kleine Leo is inmiddels acht jaar. Ma kijkt 's zondags door het livingvenster naar de match, Lei volgt het vanop de eerste verdieping. Maar het liefst van al shot Lei natuurlijk zelf. «Thuis achter, op het weike.»
Maar liever nog op het échte plein. «Dan kroop ik door de gaten in de draad achter de goal. Die dienden ook om de ballen te gaan halen. Maar soms hingen 's maandags de netten nog op. Dat had ik in de gaten. Dan gingen we met de hele straat wat op de goal stampen. Er was niets mooiers dan dat.» En pa had het liever zo.
«Thuis was ik altijd bezig. Trappen, koppen, springen. We hadden een blinde muur. Allez, er stond één klein venstertje in. Daar heb ik verschillende ruiten kapot gestampt.»

1966
Lei mag eindelijk - na twee jaar Boneput - aansluiten bij de miniemen. Bij een goede lichting.
Mathieu Vangeloven: «Ik trainde de miniemen. Naast Lei had je ook nog Pier Janssen en Peter Verheyen. Lei was de beste. Ik wedde toen dat Lei op zijn 21ste internationaal zou zijn.»
Vangeloven verloor. Pas op zijn vijfentwintigste haalde Lei zijn eerste cap. «Omdat ik te lang bij Tongeren was blijven hangen. Maar ik was daar graag.» Vangeloven had het dus toch goed gezien.
«Zijn balbehandeling... Als we in een cirkel bezig waren en de bal kwam bij Lei, lag hij stil. Pier had ook wel kwaliteiten, maar minder techniek.»
«En hij zag de meisjes en de pinten te graag», komt iemand met een slecht karakter even tussen.
Lei: «Maar Peter Verheyen kon toch zeker zoveel als ons.»

1968
Lei is kadet. «We speelden thuis en ik maakte van mijn oren tegen de scheidsrechter. Pa had het boven door het venster gehoord. Hij riep: Nog ene keer manneke en dan kom je binnen. Ik dacht dat hij me toch niet zou komen halen. En wat later ging ik opnieuw reclameren. Pa kwam door het poortje. Kom maar, manneke, binnen. Hij haalde er me gewoon af. Ik kreeg er nog een straf bij. Ik mocht 's zondags niet gaan kijken. Ook niet door het venster. Ik zat op mijn kamer. Aan de straatkant. Ik zag alleen voorbijkomende supporters.»

1970
De lichting Clijsters speelt alles kapot. «Miniemen, kadetten, scholieren... Vijf keer op zes jaar werden we kampioen. Eén keer ging de titel naar het Molenbeersel van Pier Denier. Pier Janssen miste de beslissende match. Zijn broertje was toen net gestorven.» Vijf op zes. Anderlecht zou ervoor tekenen.
«We hadden ook een goeie ploeg én we speelden vijf jaar samen. Bovendien heeft Opitter altijd goede jeugdtrainers gehad. De trainingen waren gebaseerd op techniek. Altijd oefeningen met de bal. Vandaar dat Opitter altijd een goede jeugd had.» Zoals Lei en co. «Pier Janssen was libero, ik stond in het middenveld. In één seizoen maakte ik eens 56 doelpunten. We wonnen altijd met 17-0 of 18-0. Na een tijd was dat niet meer plezierig.» Lei lacht.
«Tegen Opglabbeek maakte ik eens drie hattricks. De eerste negen goals waren van mij. Toen ging ik libero spelen en Pier kwam naar het middenveld. Iemand maakte 10-0 en daarna scoorde Pier nog vier of vijf keer.»
En dus had Lei zo zijn supporters. «De kantonnier, die toen ook terreinverzorger was, kwam ons altijd aanmoedigen. En ma Corstjens. Als we na schooltijd bezig waren, kwam ze kijken. Dan breide ze wat terwijl wij voetbalden. En ze had boterhammen en limonade mee voor onder de rust.»

1972
Lei kan wat meer dan een gewone. Op zijn zestiende debuteert hij in de eerste ploeg van Opitter. Het sprookje duurt... twee matchen. Dan komt Club Brugge hem halen. Het wassen in kommen («Gele en oranje») is definitief voorbij.
«Ik weet het nog goed. Joseph Hutsebaut kwam achterom. Ze waren met een Mercedes. De Mercedes van Vanhove. Ze zaten in de living. En dat was wat. Bij ons kwam je niet dikwijls in de living.» Vangeloven: «Ze betaalden destijds 540.000 frank.» Lei: «Serieus? Dat was toch te veel voor mij.»

1973
Happel hevelt Clijsters over naar de A-kern. «Met mannen als Leekens, Vandereycken, Houwaart, Le Fèvre, Lambert... Ik zat samen met Vandereycken op kot. We trokken een heel jaar samen op.»
En Lei leert. Leert dat je het van je vrienden moet hebben. «Na mijn eerste training met de profs stond ik onder de douche (zijn haren aan het wassen, gebaart hij). Plots werd het warm aan mijn benen... Vandereycken aan één kant en Thio aan de andere stonden er tegen te plassen... Ik was zeventien, durfde niks zeggen. Ik heb maar rap wat zeep gepakt en me opnieuw gewassen.»

1977
Lei zit na een tussenstop bij Patro Eisden in Tongeren. Maar hij steekt graag een helpende hand uit als jeugdtrainer van Opitter. «Ik heb toen een gastje gehad... We speelden op de Boneput. Duiveltjes bestonden nog niet. Dat manneke kon echt niks. Maar zijn pa stond daar wel te kijken. We stonden 5-0 voor. Die pa was dus daar. Ik dacht: Laat hem maar eens meedoen. Voor hij opkwam, zei ik hem nog dat hij daar en daar moest spelen en dat hij die moest pakken (opvangen) als hij doorkwam. Komt die ene toch niet dóór. En hij pakte hem (maakt een grijpgebaar met twee handen.) Hij had niet door dat ik wilde dat hij de bal pakte.»
Helaas voor Lei is het manneke niet in de buurt als Lei training geeft op een besneeuwd veld. Vangeloven: «Ze liepen achteraf naar de kleedkamers. Net voor de ingang lag een putriem (een rubberen tapijt). Lei gleed uit en schoof tot tegen de muur. 's Anderdaags stond in de gazet dat hij van de trap gevallen was.»

1986
Het land staat op zijn kop. De Rode Duivels spelen de halve finale op het WK van Mexico. «We kwamen terug. Ik wist van niks, maar Els (zijn vrouw) wist het wel. Toen we de straat wilden indraaien, zei ze: Stop hier maar. Ik: Waarom stoppen? Toen zag ik het. Er stonden misschien wel 2.000 man. Wat is dat allemaal, dacht ik nog. Het hele huis was versierd met bloemen. Daar kwamen ze van ver naar kijken. Twee, drie weken lang. 's Avonds. Misschien wel honderd auto's. En dan draaiden ze voor het huis. Met de grote lichten op.»
Dat was later, maar de avond zelf was ook de moeite. Vangeloven: «Het was feest in de kantine. Op een bepaald moment kwam iemand vragen of we eens gingen stoppen met stoppen. (U kent dat, de laatste). Het heeft ons 35.000 frank gekost. Maar het mocht. Het mocht wat kosten.»

1997
Lei is veertig en vader van twee kinderen. Kim (14) en Elke (12). U zou moeten weten dat die tennissen. En niet gewoon goed. Heel goed.
«Ik heb eigenlijk geen tijd meer om nog naar Opitter te komen kijken. 's Zondags ga ik meestal scouten en als ik dan al eens vrij heb, hebben de kinderen ook graag dat ik eens naar hen ga kijken. Kim zat onlangs nog drie weken in Amerika. Daarna moest ze naar Engeland en Frankrijk. Elke zat ook in Engeland en Frankrijk. Dan komen ze terug, kan mijn vrouw 's nachts twee grote zakken was doen en 's anderdaags zijn ze weer weg. Maar ze amuseren zich. Kim spreekt beter Engels en Frans dan mij. Ze trekken hun plan.»
De vader is ook trainer van AA Gent, verdient zijn boterham in het Belgisch voetbal, dat zo fel onder vuur ligt. Los van de puur technische kant («Techniek is de basis») ziet hij nog wel wat andere redenen voor de teloorgang van de populairste sport in dit land. «Tegenwoordig zijn één op drie ouderparen gescheiden. De kinderen lopen maar wat rond. Een weekend naar pa, eentje naar ma. Dan gaat het er al wat losser aan toe. En er zijn natuurlijk ook veel meer mogelijkheden... Toen Kim zeven jaar was, waren er voor het indoor-tornooi van Alken 24 inschrijvingen. Nu waren er dat meer dan 300.»
Vangeloven kan erover meespreken. Hij maakt zelfs doelen om bij kinderen aan huis te zetten. Om ze toch maar te laten shotten. Terug naar de goede oude tijd, toen ze er alles voor over hadden. Vangeloven: «Ons veld lag schuin. Het moest 100 bij 54 meter zijn. Plus drie meter neutrale zone. Maar dat kregen we er niet op.» Lei: «Pa stond een stukje grond af in een hoek.»
Vangeloven: «Het ging er eigenlijk nog niet op. We kwamen een meter te kort. Maar Pei Peeters moest mee helpen meten toen de controle kwam. Als de meter herlegd moest worden, foetelde hij altijd een beetje. We haalden de meter. We hadden nog overschot.»


Lleyton is heel lief"


31/08/2002
Kim Clijsters neemt het op voor belaagde vriend Hewitt

NEW YORK - Als Lleyton Hewitt zijn titel in Flushing Meadow wil verlengen, zal hij zichzelf goed onder controle moeten houden. De Amerikaanse pers laat niets onverlet om hem op korrel te nemen. Ze wil daarmee blijkbaar protesteren tegen de 'ontoegankelijkheid' van de nummer één in de wereld. Hewitt blijft evenwel onverstoorbaar. Trouw aan zijn temperament, gooit hij zo nu en dan zelfs nog wat olie op het vuur.
In de aanloop naar zijn match van vandaag/zaterdag tegen de nieuwe Amerikaanse publiekslieveling James Blake, is weer niets onverlet gelaten om Hewitt uit evenwicht te brengen. Voorlopig reageert de Australiër stoicijns kalm. Dat is verstandig, want zijn uitspraak begin van de week 'dat de bonzen van de ATP maffioso zijn die niets om de spelers, maar enkel om hun eigen postje geven' heeft nogal wat weerstanden opgeroepen.
Maar je kan je afvragen hoe lang het nog duurt alvorens 'dynamite Hewitt' uit zijn vel springt nu ook Kim Clijsters voortdurend belaagd wordt met vragen over haar vriend. Over zijn moeilijk karakter, zijn houding op het veld, zijn krasse uitspraken.
Kim reageert daarop bijzonder volwassen. "Hou toch op met die stemmingmakerij die op niets berust! Lleyton is een heel lieve, zachte, evenwichtige jongen. Jullie kennen hem absoluut niet. Waar halen jullie dan het recht vandaan om hem te beoordelen? Lleyton gaat de weg waarvoor hij gekozen heeft. Met zijn privacy hebben jullie niets te maken, en wat zijn carrière betreft ... je weet toch dat hij de beste van de wereld is?" sneert ze terug.
Kim steunt me enorm»


28/05/2002
Lleyton Hewitt licht een tip van de sluier op
Lleyton Hewitt, die gisteren de Braziliaan Sa met 7-5, 6-4, 7-5 klopte in de eerste ronde, heeft de stilte doorbroken. De nummer één van de wereld die nooit in zijn hoofd of hart laat kijken, liet zich verleiden tot de praatstoel. Een zakelijk gesprek. Over tennis! En heel even over zijn entourage en zijn vriendin. «Kim en ik kunnen het uitstekend met mekaar vinden. In het tennis gaan we elk onze eigen weg. We vragen elkaar raad als het nodig is en we steunen elkaar. Ik denk met veel vreugde terug aan haar finale van vorig jaar op Roland Garros. Ik was fier op haar,» aldus de 21-jarige vriend van Kim Clijsters.
Op zijn 20ste had Lleyton Hewitt reeds al zijn tennisdromen gerealiseerd: een Grand Slamzege, de Davis Cup met Australië, de eerste plaats op de ATP-ranking. Wat motiveert een atleet om dan nog verder te strijden? Geld, glorie, eergevoel?
«Ik kan toch moeilijk nu al met pensioen gaan,» lacht Hewitt. «Bovendien... ik kan niet zonder competitie. Ik ben gezegend met een beetje talent en ik benut iedere kans om dat talent te laten renderen. Mijn objectief is om steeds beter te worden. Ik weet dat het mogelijk is.»

Evenwicht

Het feit dat hij niet gezegend is met een forse service, doet hem niet aan zijn kansen twijfelen. «Ik maak me daaromtrent geen zorgen. Kijk naar wat Andre Agassi gedurende tien jaar allemaal gepresteerd heeft. Hij heeft ongeveer dezelfde gestalte als ik. Hij heeft alle Grand Slams gewonnen. En wat gezegd van Michael Chang? Hij is lange tijd de nummer twee in de wereld geweest.»
Dat hij ondanks zijn atletische onvolmaaktheden op jonge leeftijd de beste speler van de wereld is kunnen worden, schrijft Hewitt toe aan zijn goede mentaliteit. «Ik heb me niet willen tevreden stellen met de stempel dat ik een goede harcourtspeler ben. Ik wilde ook uitblinken op gravel en gras. En nu weet ik zeker dat ik ooit Parijs of Wimbledon, misschien wel allebei, kan winnen.»
Hewitt realiseert zich dat zijn manier van tennissen heel veel energie kost. Temeer daar hij een aantal beperkingen nooit zal kunnen wegwerken. «Ik weet het... mijn gestalte en mijn spieren. Maar op termijn kan dat ook een voordeel zijn. Belangrijk is om een goed evenwicht na te streven. Daarom stel ik met veel zorg mijn programma samen. Ik tennis veel, ik neem ook regelmatig rust. En ik omring me met mensen die ik graag rond me heb. Mijn ouders, mijn coach, mijn vriendin. Het leven op de courts is hard en 't is goed om mensen in mijn omgeving te hebben die ik kan vertrouwen; die begrijpen dat een topatleet op belangrijke competities onder heel zware druk staat en die je dan niet nodeloos voor de voeten lopen.»

Gravel

Tussen zijn vele mooie souvenirs bewaart Hewitt een apart plekje voor zijn zege in de US Open van vorig jaar. «Aan de andere kant van het net stond Pete Sampras en tussen ons beiden stond Ivan Lendl die een geldstuk in de lucht gooide en zo de eerste opslag aanwees. Ik dacht: Wat een grote dag voor mij. En ja, dan klopte ik Pete ook nog voor zijn eigen publiek.»
Hewitt ziet zich dit jaar Roland Garros nog niet winnen. «Ik speel wel graag op gravel, maar de Australische gravel is niet te vergelijken met de Europese. Ik beschouw dit nog als mijn studiejaren. Ik moet leren glijden, moet mijn strategie beter uitstippelen. Niet simpel tegens jongens die op gravel geboren zijn. Mijn voorbereidingsmatchen waren niet slecht, maar ook niet denderend. Dit jaar tip ik nog op Kuerten, Ferrero of Kafelnikov. Ik probeer de schade te beperken en concentreer me vooral op mijn eerste plaats in de wereldranking. Safin en Agassi zijn goed geplaatst. Die moet ik op afstand proberen te houden.»

Alles voor het vrouwentennis»


29/08/2002
Ex-coach Carl Maes is niet verbitterd

Carl Maes, ex-coach van Kim Clijsters, werkt op de US Open in dienst van WTA, het overkoepelend orgaan van het internationaal vrouwentennis. Hij behartigt voortaan op part-time basis de belangen van de speelsters, die hem overigens voor deze functie hebben gekozen op het toernooi van Wimbledon.
«Met drie andere vertegenwoordigers vergader ik tijdens de eerste week van elke Grand Slam met de toernooidirecteuren, maar afhankelijk van de nood van het ogenblik, beleggen wij een meeting om dringende zaken uit te klaren.»
De toekomst van het vrouwentennis heeft Maes altijd nauw aan het hart gelegen. Hij wil een pensioenregeling in het leven roepen, hij maakt zich grote zorgen over het toenemend aantal blessures als gevolg van de overbeladen kalender. Vanuit zijn ervaring probeert hij oplossingen aan te reiken.
«Over het algemeen heerst er onrust over de financiele toekomst van het tennis. De toppers willen zoveel mogelijk verdienen met zo weinig mogelijk te tennissen. De toernooibazen willen zo weinig mogelijk uitgeven en toch de beste spelers op hun affiche hebben. En dan mogen we niet uit het oog verliezen dat het geld ergens moet vandaan komen. Van sponsoring en tv-gelden. Maar in die hoek zijn de jongste jaren ook zware klappen gevallen.»
Omdat Carl Maes veel pijlen op zijn boog heeft - présence, intellect, energie - is hij in zijn vrije tijd met nog enkele privé-initiatieven bezig.
Uiteraard mist hij in New York geen enkele match van Kim Clijsters. «Onze verstandhouding is nog opperbest. Maar ik beklaag me het einde van onze samenwerking niet. Zoals ik heb gezegd, wilde ik mijn dagen toch iets zinvoller invullen en dat lukt me aardig. Al mis ik natuurlijk wel een beetje de spanning van vlak voor of tijdens een belangrijke wedstrijd.»
«Mijn rol is uitgespeeld»


13/06/2002
Scheiding tussen coach Carl Maes en Kim Clijsters

Met een dikke knuffel en een wederzijds geschenkje hebben tenniscoach Carl Maes (32) en Kim Clijsters hun afscheid bezegeld. «Het was best een emotioneel moment», zegt Maes. «Maar wel zonder tranen. We gaan als vrienden uit mekaar en als straks zou blijken dat Kim me nodig heeft, sta ik weer klaar.» Carl Maes heeft meer dan acht jaar met Kim Clijsters samengewerkt. Eerst bij haar club in Diest, daarna bij de Vlaamse Tennisvereniging in Wilrijk, de laatste drie jaar als privé-trainer. Onder Maes groeide Clijsters uit tot één van de beste speelsters van de wereld.
Alhoewel Carl Maes al eerder had aangegeven dat hij een vrij leeg bestaan leidde op en rond de tenniscourts, komt de scheiding toch als een verrassing.
«Ik was vorige week mijn koffer aan het pakken om naar Queens in Londen af te reizen. En toen is plots de veer gebroken. Ik dacht: Verdomme, ik leef nu al een aantal jaren uit mijn valies, ik wil dit leven niet meer. Ik heb pa Clijsters gebeld, die heeft overlegd met Kim en aansluitend heb ik met haar gesproken. Ze was wat verrast, maar uiteindelijk is alles heel correct afgehandeld.»
Maar toch... het tijdstip. Vlak voor Wimbledon? «Ik heb willen anticiperen op een moment dat de relatie tussen ons nog heel goed was. Door op deze manier te stoppen is de optie om in de toekomst nog met Kim te werken, mogelijk. Als je opstapt in een vertroebelde sfeer, is dat onherroepelijk.»

Nutteloos

Carl Maes vond zich de jongste tijd bijna nutteloos aan de zijde van Clijsters. «Ze is zo goed dat ze nog nauwelijks een coach nodig heeft. Ik moest eigenlijk alleen nog stand-by zijn voor het geval er iets mis zou gaan. Maar Kim is zo ongecompliceerd dat er bij haar nooit iets mis gaat. Komt daarbij dat het tenniscircuit sowieso niet boeiend is. Ik had het gevoel dat mijn rol was uitgespeeld.»
Uiteraard laat Maes zijn poulain niet aan haar lot over.
«Ik heb goed overleg gepleegd met Jason Stollenberg, de coach van Lleyton Hewitt, haar vriend. En met zijn fysiektrainer Mark Waters. Aangezien Kim meer en meer in die clan vertoeft, is ze bij hen in goede handen. Mark Waters is fysiektrainer van Pat Rafter geweest. Rafter heeft net als Kim lang met een schouderletsel gesukkeld en Waters weet perfect hoe hij met die problematiek moet omgaan.»
Maar wat als over enkele maanden zou blijken dat Kim met de nieuwe coach niet kan opschieten? «Dan sta ik onmiddellijk klaar om een maandje te helpen. Ik wil er zelfs geen loon voor.»

Uitstraling

Of Clijsters al een volleerde tennisspeelster is, weet Maes niet. «Tennis is ook geen wetenschap. Toen ze onlangs de finale in Hamburg won, was ik daardoor zeer verrast. Normaal kon dat niet op dat tijdstip. Maar ja, dat is ook de charme van het spelletje, hé. Volleerd is Kim niet. Maar als ze nog verbetert, zal het een kwestie van details zijn. Misschien dat een nieuwe coach een extra impuls kan geven. Verandering van spijs doet eten. Persoonlijk denk ik dat ze nog wat potentieel uit haar opslag kan halen. En haar uitstraling kan nog verbeteren. Ze moet het zo ver drijven dat de zusjes Williams en Capriati schrik van haar krijgen. Daarvoor moet ze nog meer matchen winnen.»
Dat er ooit wel eens een haartje in de boter is geweest, ontkent Maes niet. «Maar het pleit voor ons beiden dat we kleine conflicten steeds als grote mensen hebben opgelost. Kim is ook geen moeilijk meisje. In het profcircuit heeft ze omwille van haar zonnige karakter niets dan vrienden. Dat kan niet iedereen zeggen.»
Maes verwacht niet dat Clijsters tot haar dertigste zal tennissen. «Omdat de leegte ook bij haar wel eens snel zou kunnen gapen. Daarom is het een goede zaak dat ze veel samen is met Lleyton Hewitt. Dat behoedt haar voor verveling. Aan de andere kant heb je natuurlijk te doen met twee jonge, steenrijke mensen. Voor het geld moeten ze het dus niet doen. Kim heeft ook geen doelstellingen in het tennis. Ze ambieert niets, maar ze geeft zich wel tweehonderd procent.»

Plannen

Wat Carl Maes straks beroepshalve gaat doen, weet hij nog niet. Hij heeft twee kindjes - vier en twee jaar - en in eerste instantie wil hij zich wat meer in de rol van vader en echtgenoot inleven. «Weet je», lacht hij. «Ik heb tot nu toe meer met Kim geleefd dan met mijn eigen vrouw.» En vervolgens: «Ik ga nu enkele sabbatmaanden inlassen. Dat ik de eerste tijd nog op individuele basis een speelster zal begeleiden, is uitgesloten. Ik heb nog geen concrete plannen, maar er zijn wel mogelijkheden. Momenteel gebeurt er erg veel in de schoot van de Women Tennis Association (WTA). De hervorming van de kalender en het puntensysteem boeien me. Ik heb ook al een gesprek gehad met de top van de Vlaamse Tennisvereniging (VTV) en misschien dat ik sporadisch wat in de media aan de slag kan.»
Tot slot: «Ik verdiende als coach van Kim heel goed mijn brood. Het makkelijkste zou geweest zijn om daar nog een tijdje van te profiteren. Maar ik ben geen opportunist. Ik heb altijd mijn werk in eer en geweten gedaan. Toen daar sleet dreigde op te komen, heb ik de beslissing genomen die ik moest nemen. Ik geloof dat ik zonder omwegen mag zeggen dat Kim en ik mekaar dankbaar zijn.»
Fijngeslepen diamant»


13/11/2001
Volgens coach Carl Maes kan Kim Clijsters nog progressie maken

2001 gaat de boeken in als het meest succesvolle seizoen in de Belgische tennisgeschiedenis. Verantwoordelijk daarvoor: de teenagers Kim Clijsters (18) en Justine Henin (19). Afgelopen zondag plaatsten ze het orgelpunt op hun fantastisch seizoen met de zege in de Fed Cup. Vooral de Limburgse maakte de voorbije week weer enorm veel indruk in Madrid. «Ik was ook verbaasd wat Kim op het einde van een zwaar seizoen nog uit haar mouw toverde,» zei haar coach Carl Maes.
Zes jaar duurt de samenwerking tussen Maes en Clijsters al. Kim was amper 12 jaar toen de Heusdenaar haar onder zijn hoede kreeg bij de VTV. «En toen was ze al een ruwe diamant,» herinnert Maes zich. «In de jeugd behoorde ze al tot de wereldtop, maar dat wil nog niets zeggen. Ieder jaar kom je enkele enorm getalenteerde jeugdspelers tegen, maar toch zijn er maar weinig die echt kunnen doorbreken in het profwereldje. Kim slaagde daar wel in, de diamant is intussen fijngeslepen. Kim is veel meer dan een agressieve hardcourt-speelster zoals ze wel eens bestempeld wordt. Ze is heel allround, kan op eender welke ondergrond met de besten mee. Dat heeft ze dit seizoen toch meermaals bewezen.»
«Maar ook als persoon is Kim helemaal opengebloeid. Vooral het laatste jaar heeft ze op dat vlak heel veel vooruitgang geboekt. Ze heeft enorm veel aan maturiteit gewonnen. Niet alleen ten opzichte van mij, maar ook tegenover de pers en de sponsors. Kim is een echte persoonlijkheid geworden. Op en naast het veld.»

- Hoe komt het dat Kim zo populair is binnen het tennismilieu?

«Dat heeft veel te maken met de zin voor relativering bij de ouders van Kim. Nuchtere mensen die niet gaan zweven. En dat zit er bij Kim ook ingebakken. Zij ziet haar tegenstandsters niet als vijanden. En dat wordt in het damestennis, waar er nochtans heel veel jaloezie en nijd heerst, wel geapprecieerd. Tijdens de Masters in München zat ze voor haar match tegen Sanchez nog in de spelerslounge met het hondje van de Spaanse te spelen. Vrienden naast het veld, concurrenten op het terrein: zo ziet Kim dat.»

Aandeel

- Wat is jouw aandeel in de successen van Kim?

«Pff, ik minimaliseer dat steeds. Mijn visie was en is nog steeds: mijn speler aanleren om tijdens de wedstrijd zelf oplossingen te zoeken wanneer er zich een probleem voordoet. Tja, dat heeft Kim intussen wel onder de knie. En dat maakt het een pak gemakkelijker voor mij: ik moet alleen maar langs de kant toekijken (lacht).»

- Onlangs werd je contract voor een jaar verlengd. Zie je je dit nog lang blijven doen?

«Moeilijk te zeggen. Ooit keer ik terug naar het geven van tennislessen, daar ben ik zeker van. Vraag is alleen wanneer. Terug naar de VTV? Best mogelijk. Ik heb veel te danken aan de VTV. Ik ben er destijds de dag na mijn laatste examen (licenciaat LO, nvdr) kunnen beginnen. Ik heb er daarna mijn thesis zelfs voor laten schieten. Mijn ouders en vrienden verklaarden me toen voor gek, maar ik wilde toch niet in het onderwijs stappen. Een goede keuze, blijkt achteraf.»

- Kim kende een schitterend seizoen. Kan ze nog vooruitgang boeken?

«Heel zeker. Dit jaar was Kim vooral sterk tijdens de grote wedstrijden: Grand Slams, Masters. Dat was al een grote stap vooruit vergeleken met 2000. Ons volgende doel is om geen steekjes meer te laten vallen in de andere kleinere toernooien. De topvier-speelsters vliegen er in het begin van zulke toernooien zelden uit, Kim overkwam dat dit jaar wel nog. Dat moet eruit. En ik ben er zeker van dat ze die stap ook kan overbruggen. Enerzijds omdat ze zelf ook nog beter zal worden, anderzijds omdat ze meer en meer respect krijgt van de toppers. Ik merk duidelijk dat Davenport en co niet meer zo happig zijn op een duel met Kim. Ze weten maar al te goed dat die Belgische hen een peer kan stoven.»

- Volgens jou kan Kim volgend jaar dus de aansluiting vinden met de topdrie?

«Ja, ik denk dat ze evenwaardig zal zijn aan Davenport, Capriati, Hingis... Alleen de Williamsen zouden nog een maatje te groot kunnen zijn. Als Venus en Serena meer toernooien zouden spelen, staan ze binnen een mum van tijd één en twee in de ranking. Weet je wat beangstigend is bij de zusjes? Hun tennis is nogal rudimentair, er is dus nog veel progressie mogelijk. Als zij de zaken anders zouden aanpakken en niet alles aan hun laars zouden lappen, worden ze onklopbaar, vrees ik.»
Ooit in de top tien»


28/09/1999
Kim Clijsters na tornooizege terug op de schoolbanken

Eerst nieuwe kleren gekocht, maandag. En vandaag terug naar school.» Voor Kim Clijsters begint vandaag eindelijk een nieuw schooljaar. En ondanks haar eerste zege op een proftornooi, tegen landgenote Dominique Van Roost, blijft de 16-jarige tennisster kalm onder die hopen aandacht. «47ste sta ik nu, geloof ik. Een mooi resultaat. Maar ik ga er niet van zweven.» Integendeel. Thuis, in haar slaapkamer, hangt een poster van tennisidool Patrick Rafter. En tijdens een tornooi kijkt Kim nog steeds met veel bewondering naar Martina Hingis, als die even een praatje komt maken. Of hoe bescheiden deze rijzende tennisster is.
Uitblazen of van de overwinning genieten, is er voor Kim sinds zondag nog niet bij geweest. Laat staan dat ze zich al een nieuw doel voor ogen heeft gesteld. Want nu ze van de 93ste plaats de top 50 is binnengedoken, dichten kenners haar een schitterende tenniscarrière toe. «Natuurlijk wil ik ooit in de top-10 staan. Maar zover denk ik nog niet vooruit. De tornooien van Linz en Filderstadt zie ik wel zitten. Daar tegen de wereldtop spelen, is een mooie kans om te laten zien dat mijn vorige prestaties geen gelukstreffers waren. Maar dan moet ik eerst een wild card te pakken krijgen.» Een wild card betekent gespaard blijven van slopende voorrondes. Zit dat er niet in, dan staat er tornooien in Bratislava en Azië op het programma. Maar eerst begint Clijsters aan haar nieuwe schooljaar topsport aan de tennisschool in Wilrijk. «Tja, met de US Open heb ik de échte start op 1 september gemist. Gelukkig zit ik in een klasje van 6 leerlingen. Daardoor heb ik kansen genoeg om alles in te halen.» Behalve vakken als wiskunde, fysica en chemie bevat Kim's uurrooster in Wilrijk ook nog een stevige brok tennis. Tennis, tennis en nog eens tennis. Maar teveel wordt het nooit.
«Drie weken zonder tennis?,» vraagt Kim verschrikt. «God, neen. Dan begint het al serieus te kriebelen. Als ik even thuis ben om uit te rusten, spring ik op de fiets of ik ga samen met de hond joggen.» Een bezige bij, want als ze niet tennist, dan luistert Kim naar muziek of gaat ze winkelen. «Met coach Carl Maes ga ik tijdens de tornooien ook wel eens naar de film. En als ik met de Belgische damesploeg op pad ben, duiken we een gezellig restaurantje binnen.» En ja, om de top te bereiken, moet Kim het een en het ander laten. Maar dat doet ze met plezier. Als 16-jarige heeft ze zeker niet het gevoel dat ze iets van haar jeugd mist. «Als ik in het weekend kan, ga ik in Bree ook fuiven. En in het buitenland ontmoet ik op 'players parties' échte tennissterren als Patrick Rafter of Steffi Graf.» Twee topsporters die Kim erg veel bewonderd en waar ze steevast een handtekening aan vraagt. «Dat ik op Wimbledon nog tegen Steffi gespeeld heb, vind ik te gek. Van de match heb ik alvast geleerd dat respect voor je tegenstander hebben, goed is. Maar je moet die bewondering op tijd aan de kant zetten.»

Filderstadt

Stilstaan bij het feit dat er op dit moment best heel wat mensen zijn die haar foto op de slaapkamer hebben hangen, doet ze niet. «Dat geloof ik niet. En als er toch iemand is met een foto van me tegen de muur, dan kan het alleen maar mijn oma zijn.» Haar familie is Kim's trouwste supporter. Zusje Elke liet zelfs haar eigen wedstrijden in de steek, om in Wimbledon voor Kim te komen supporteren. «Dat vond ik toch wel sjiek van haar. Het is ook fijn dat mijn vader me vaak begeleidt. Hij regelt de zakelijke kant en de interviews met tv of krant.» Stiekem geeft Kim toe dat ze niet zo graag poseert voor de fotograaf. Professioneel blijft ze wel. «Want het hoort natuurlijk bij de job.»
Terwijl tennisfans nog nagenieten van de Belgische finale in Luxemburg, zit Kim nu voor enkele weken op de schoolbanken. In september volgend jaar zijn het de Olympische Spelen in Sydney. Maar daar wil ze nog niet aan denken, net zo min als aan de gewonnen auto en al dat prijzengeld. In november wil ze er staan in Filderstadt. En begin januari 2000 is het de beurt aan de Australian Open. Kim's doorzettingsvermogen laat alvast vermoeden dat ze met een verrassend resultaat van de 'outback' gaat terugkeren
«Tijd om te eten»


22/06/1999
Kim Clijsters, de jongste van Wimbledon, in de tweede ronde


Kim Clijsters, met haar 16 jaar en vijftien dagen de jongste van alle deelnemers op Wimbledon, had haar grootste emotie al achter de rug toen ze het heilige gras betrad. Om zeven uur in de ochtend was in haar hotel het brandalarm plots afgegaan. «Even geschrokken en daarna geprobeerd om nog wat te slapen,» vertelde ze rustig op haar eerste grote persconferentie. En ja, uitgeslapen was ze wel. In haar eerste match van haar eerste Grand Slam stuurde ze Joanna Kruger wandelen met 6-2 en 6-3. Clijsters vond het niet eens buitengewoon. «Het liep lekker. Zoals in de kwalificatiematchen. Soms heel goed en dan weer wat minder.»
Kim dus niet onder de indruk van de toch ongewone omstandigheden: ze vond het leuk dat haar na afloop handtekeningen werden gevraagd, en de Deense journalist die haar een interview probeerde te ontfutselen, wilde ze onmiddellijk tegemoetkomen, «maar dan wel in het restaurant. Want ik heb grote honger.»

Echte leven

Terwijl Wimbledon zich schaamt omdat Clijsters op de deelnemerslijst als Nederlandse staat vermeld, begint voor het Limburgse meisje het echte tennisleven. Ongedwongen, zonder complexen. «Zenuwachtig? Ach, voor iedere match ben ik wel wat opgeladen, maar tijdens de opwarming viel alle spanning weg. Waarom ook niet? Ik heb niks te verliezen.»
Dat laatste ruikt een beetje naar de klassieke dooddoener van een sporter die naar vooruitzichten wordt gevraagd. Maar Clijsters klinkt - rauw van een slepende keelontsteking - toch oprecht. «Als je zelf niet had gezegd tegen wie ik de tweede ronde moet spelen, had ik het niet geweten.»
Die tweede ronde dus. Woensdag tegen de Britse Karin Cross. Neen, van de loting heeft Kim niet te klagen. De derde ronde tegen topper Amanda Coetzer is in de maak. En dan? De achtste finales tegen Steffi Graf... Even met de voeten op de grond blijven!
«Ik bekijk het match per match. En tussendoor probeer ik zoveel mogelijk te genieten. Want de sfeer is hier toch wel echt speciaal. Beter dan op Roland Garros. Als je gewoon al gras vergelijkt met gemalen baksteen...»

Snelheid

Gras... ze heeft er iets mee. Zou het te maken hebben met het gegeven dat pa Lei er het grootste deel van zijn leven op gesleten heeft? «Ik denk dat ik op alle ondergronden de tegenstander onder druk kan zetten. Dat hoort bij mijn manier van spelen, krachtig en snel.»
Dat maakte alleszins gisteren het verschil tegen Kruger. «Ik heb ook geen moeite om van gravel, of hardcourt naar gras over te schakelen. Kijk naar vorig jaar: finale dubbelspel-juniores in Parijs en enkele weken later finale enkelspel-juniores op Wimbledon.»
Of ze volgende week opnieuw aan het juniorestornooi deelneemt? «Dat weet ik nog niet. Alles hangt af hoever ik bij de 'groten' geraak. Als ik in de tweede ronde word uitgeschakeld, speel ik bij de juniores. Kwestie van zoveel mogelijk graservaring op te doen.»
Dat betekent dat ze haar nationale A-titel niet verdedigt. «Ach, Belgische kampioene worden is leuk. Maar wie doet er eigenlijk allemaal mee? Niemand? En wat betekent zo'n titel dan?»
Nog een extra-weekje Londen dus. En dan komt mama Clijsters, die goed herstelt van een zware operatie, nagereisd. Natuurlijk kijkt Kim daar naar uit. Al vindt ze het wel fijn dat papa steeds in de buurt is. «En zo te horen zaten er tijdens mijn match ook heel wat Belgen op de banken. Neen, aan steun geen gebrek.»

Vriendin

De tenniswereld stelt intussen hoge verwachtingen in Clijsters. Terecht. Vorig jaar - vijftien amper - won ze haar eerste twee WTA-tornooien: 'kleintjes' van 10.000 dollar in Brussel en Koksijde. Dit jaar won ze een tornooi in Sheffield en was verliezend finalist van een 25.000 dollartornooi in Reims. Tegen Justine Henin.
«Jammer dat Justine hier niet meedoet. Maar op onze leeftijd mogen we nog niet veel tornooien spelen en moeten we kieskeurig zijn. We zijn wel goede vriendinnen. Toen ze in Parijs tegen Davenport speelde, heb ik mijn training onderbroken. Ik ben voor de televisie gaan zitten en heb voor haar gesupporterd.»
Kim frutselt wat aan haar staartje. Ze beantwoordt vragen die in het Frans en Engels gesteld worden in haar moedertaal. «Ik versta het allemaal wel. Het spreken komt beetje bij beetje.»
Wat Kim 'beetje-bij-beetje' noemt... De ene dag vijfhonderdste op de wereldranglijst, het jaar nadien klaar om de top 100 binnen te duiken. En pas zestien, het leven kan mooi zijn.
«Tennis mijn lieve lust»


04/08/1998
Belgisch kampioene Kim Clijsters opent haar hart

Kim Clijsters holt van het ene succes naar het andere. Ze geniet van iedere minuut die ze op een tennisveld staat en stelt zich, zoals de meeste teenagers, nog niet te veel vragen over de ernst van het leven. Opdringerige managers, toenemende media-aandacht, mentale druk,... het is aan haar niet besteed. «Allemaal veel te vroeg,» zegt het Limburgse meisje. «Laten we maar eens afwachten hoe de dingen evolueren.» Toch begint de reputatie van Clijsters internationale weerklank te krijgen. Dit jaar speelde ze de finale van het juniorestornooi in Wimbledon (enkelspel) en won op Roland Garros het dubbelspel. Een week geleden won ze haar eerste 10.000-dollartornooi en zaterdag werd ze als vijftienjarige de jongste Belgische tenniskampioene uit de geschiedenis. Jong, maar oud genoeg voor de praatstoel.
REIZEN
«Ik ben bijna zes maanden per jaar onderweg. Geen nood, want ik vind reizen buitengewoon boeiend. Op iedere verplaatsing leer ik iets bij. Heimwee heb ik zelden. Ik bel wel om de twee dagen naar huis en dan vraag ik terloops hoe het met de twee honden gaat. Want die mis ik. Ik heb een speciale kaart om overal in de wereld te telefoneren. Het leuke daarbij is dat de factuur rechtstreeks naar mijn ouders wordt gestuurd.»

ETEN
«Koken kan ik niet. Heb ik nog nooit moeten doen. Misschien dat het me net lukt om een ei te bakken. Ik eet wel graag. Ik ben verlekkerd op alle soorten pasta's en pizza's. Champignons en tomaten schuif ik aan de kant.»

VERLIEZEN
«Mijn VTV-coach Carl Maes weet dat hij me het eerste halfuur na een verloren partij niet moet aanspreken. Want ik kan absoluut niet tegen verlies. Dan baal ik van mezelf. Tenzij het tegen een beter geplaatste speelster is. Maar zelfs dan heb ik een douche nodig om de ontgoocheling af te spoelen. Na een nederlaag wil ik me zo snel mogelijk revancheren. Daarom dat ik zo blij was met mijn finaleplaats in Wimbledon. Daar heb ik uitsluitend meisjes geklopt, waartegen ik eerder al verloren had.»

BIJGELOOF
«Ik sleur nooit geluksbrengers of zo mee in mijn valies. Ik heb wel de eigenaardige gewoonte om een dubbele knoop in de veter van mijn linker pantoffel te leggen en een enkele knoop in de andere. Ik heb ook graag dat mijn ouders tijdens een tornooi steeds op dezelfde plaats zitten. Twee weken geleden tijdens de finale van mijn eerste 10.000-dollartornooi zat mijn moeder met haar voeten in een mierennest. Maar ze durfde zich niet verplaatsen, bang dat ze mij uit mijn ritme zou halen.»

VRIENDINNEN
«In België heb ik nog weinig vriendinnetjes omdat ik de contacten niet kan onderhouden. Tijdens het nationaal kampioenschap heb ik gelukkig veel kunnen bijbabbelen. In het internationaal circuit heb ik nogal wat goede vriendinnen. De naijver is er minder groot dan hier. Wij gaan wel tot het uiterste om van mekaar te winnen, maar na afloop zijn we kameraden. We gaan dan samen in de stad iets drinken of pikken een cinemaatje mee. Titanic heb ik voor de eerste keer in de States gezien.»

SCHOOL
«Als lid van de Vlaamse Tennisvereniging ben ik verbonden aan de school in Mortsel. Op het internaat is men nogal streng. Omdat ik zoveel maanden per jaar afwezig ben, heb ik het moeilijk om bij te blijven. Ik neem wel leerboeken mee op reis, maar meestal van de vakken waarin ik goed ben. De combinatie sport-studie is heel zwaar. Volgend jaar beslis ik of ik mijn humaniora afmaak of alles op tennis zet.»

ZUS
«Zus Elke is zaterdag Belgisch kampioene bij de kadetten geworden. Eigenlijk kan ze in die categorie niets meer leren. Ik vind dat ze heel veel talent heeft. Als we samen zijn, maken we vaak ruzie, maar we kunnen niet zonder mekaar.»

GELD
«Interesseert me absoluut niet. Ik heb er ook geen benul van. Eigenlijk heb ik ook geen geld nodig. Ik koop nooit dure cd's of zo. Ik copieer ze liever. Ik denk dat alles wat ik verdien op een spaarboekje wordt gezet.»

IDOLEN
«Ik heb een boontje voor Monica Seles. Omdat ze zo hard kan slaan en omdat ze -na al wat ze heeft meegemaakt- toch weer op het voorplan is verschenen. Ook Hingis is een heel toffe. Toen ik in Wimbledon mijn prijs in ontvangst ging nemen, is ze spontaan tegen mij beginnen babbelen. Dat vind ik cool van zo'n vedette.»

PLANNEN
«Ik ben wel fier dat ik kampioen ben geworden en dat mijn naam voor de eerste keer op de wereldranking staat. Iedereen zegt dat ik dicht bij een selectie voor de Fed Cup sta. Is mooi meegenomen, maar momenteel houden andere dingen mij bezig. Ik heb een wildcard gekregen voor de 10.000-dollartornooien in Koksijde en Leopold-Ukkel. Daarna speel ik een internationaal juniorestornooi in Canada en de tweede week van september speel ik voor de eerste keer de US Open voor juniores. Op zo'n Grand Slam ga ik altijd naar de matchen van Dewulf, Van Garsse en Appelmans kijken.»

VERMOEIDHEID
«Omstreeks de jaarwisseling heb ik een heel druk programma afgewerkt. Met achtereenvolgens tornooien in de Verenigde Staten, Tsjechië, Slovakije en Italië. Ik heb toen gesukkeld met een beenkwetsuur en er twee maanden de riem afgelegd. Maar ik was in die periode helemaal niet tennismoe en vond het jammer dat ik langs de lijn moest blijven.»

MEDIA
Op Roland Garros eisten de journalisten me op voor een persconferentie. Ik wist niet wat me overkwam. Plots al die micro's voor mijn mond. Gelukkig spreek ik al redelijk goed Engels en een beetje Frans. Maar ik was toch blij dat er enkele Vlaamse journalisten aanwezig waren om als tolk op te treden. Enfin, ik moet dat nog leren, want het hoort er allemaal bij.»
Wereldkampioene feestelijk ontvangen in Expodroom in Bree


15/11/2002
Clijsters trakteert fans op 10 vaten bier

Zo'n kleine 1.000 fans stonden gisteravond Kim Clijsters op te wachten in de Expodroom in Bree. Ze mochten Kim vragen stellen en dat had Jean Stijven uit Dilsen goed in zijn oren geknoopt. "Ik had normaal gezien een belangrijke vergadering in Hasselt, maar toen ik de krant las dat wij ook iets mochten zeggen, moest ik wel komen."

Op het moment dat het meisje met de micro voorbijkwam, zag Jean Stijven zijn kans schoon en riep hij haar uit tot ambassadrice van de eenvoud. "Ik heb vroeger ook je pa gevolgd en die had diezelfde vechtlust. Hij gaf ook niet op." Jean heeft aan Kim veel slaap verloren. "Kim, jij hebt mij uit beld gehaald en dat kunnen er maar een paar zeggen. Ik sta alleen voor de groten der aarde op. Vroeger was dat voor Cassius Clay, nu voor jou."
Luc De Bruyne uit Bree bedankte Kim ook al voor de vele slapeloze nachten die zij hem had bezorgd. Hij had ook een verzoek voor Kim. "Kun je er niet voor zorgen dat wij hier in Bree ook zo'n match krijgen als jij woensdag in Charlerloi tegen Justine Henin hebt gespeeld? Met je relaties en zo." Waarop Kim: "Ik ben de eerste om zo'n initiatief te steunen. Het is trouwens de eerste keer dat ik in de Expodroom kom. Ik kijk er nu al naar uit om hier een wedstrijd te spelen en ik hoop dat jullie dan allemaal komen kijken."
Kim kreeg niet alleen vragen en gelukwensen, een fan zong speciaal voor haar 'Kim Clijsters alein' op de tonen van 'Limburg alein'.

Beauty
De Breese politici waren natuurlijk ook allemaal daar. Schepen van sport Maarten De Ceulaer was zelfs presentator van dienst. En minister Jaak Gabriëls geraakte niet uitgepraat over wat Kim allemaal voor Bree betekent. "Kim, je hebt Lleyton blijkbaar ook ervan kunnen overtuigen dat Bree meer dan de moeite waard is. Bedankt."
Van de stad Bree kreeg Kim een hondendekentje, hondenbrokken en een leibandje met de naam Beauty. Kim heeft de bulldog woensdag in Charlerloi gekregen. Ze heeft hem trouwens niet zomaar Beauty genoemd. "Zo kan Lleyton dat tenminste ook uitspreken." En wat zeiden ze thuis van Beauty? "Pa zei: weer een hond erbij." Ze hebben er ten huize Clijsters namelijk al een paar.
Helemaal aan het einde van de ontmoeting gooide Kim gehandtekende balletjes in het publiek. En daarna trakteerde ze de hele meute op 10 tonnen bier. De Pax band uit Opitter zorgde voor muziek. Ook al op vraag van Kim.
Het Kim Clijsters-effect»


29/05/2002
Inschrijvingen Limburgse toernooien swingen de pan uit
Tennis is hot in Limburg. Het aantal inschrijvingen in de Limburgse tennistoernooien swingt de pan uit, parallel daarmee is er ook een grotere belangstelling voor tennisopleidingen. «Veel meer tennis op televisie en natuurlijk het Kim Clijsters-effect,» geven de wedstrijdleiders als verklaring.
Inschrijven voor het toernooi van Runkst kon niet langer telefonisch, maar alleen schriftelijk. Bovendien werd er één reeks afgeschaft.
«En toch telden we evenveel inschrijvingen als vorig jaar. Zonder die beperkende maatregelen hadden we vast en zeker een enorme groei gekend,» zegt wedstrijdleider Benny Thys. «Misschien komt het ook wel omdat we zo vroeg in het seizoen op de kalender staan. Maar er is ook veel meer tennis op televisie dan vroeger en natuurlijk speelt het Kim Clijsters-effect een grote rol. Dat alles stimuleert de mensen om zelf de baan op te gaan.»
Het toernooi Op de Waal telde bijna 50 inschrijvingen meer dan vorig jaar, Waterschei zelfs 100 meer dan in 2001. Het toernooi van Tenkie, altijd al een topper, barst bijna uit zijn voegen.
«Onvoorstelbaar,» vertelt wedstrijdleider Patrick Engelen. «Bij de volwassenen gaan we van 900 naar 1.100 inschrijvingen, bij de jeugd van 300 naar 360. Opvallende trend is ook dat er veel tennissers van buiten de provincie de weg naar de Limburgse toernooien vinden. En ook vanuit Nederland noteren we meer inschrijvingen. Naast kwantiteit is er bovendien ook veel kwaliteit. Op Tenkie bijvoorbeeld is de Dames 1-reeks met onder meer Ulenaers, Werckx en Bastianon bijzonder goed gestoffeerd. De jeugdsterrentoernooien zijn uitgegroeid tot echte toppers.»

Opleidingen

«Keerzijde van de medaille is dan weer dat het steeds moeilijker wordt om alles nog georganiseerd te krijgen. Zeker omdat de interclubs, die nog volop bezig zijn, veel tijd en ruimte opslokken.»
Parallel met de toenemende inschrijvingen is er ook meer belangstelling voor tennisopleidingen. «Die evolutie is al enkele jaren bezig. We mochten al niet klagen, maar dit jaar noteren we zeker zo'n 15 procent meer kinderen die met tennisles begonnen zijn. Ook volwassenen, die hun kinderen bezig zien, krijgen daardoor vaak de smaak te pakken,» vertelt Andy Maenen, coördinator van de opleidingen bij Tennisdel Genk.
«De buitenbanen zijn al uitgebreid van zes naar acht terreinen en we hebben gelukkig ook de twee midi-banen kunnen behouden. Maar indoor moeten we zeker twee banen bijkrijgen.» Ook de Boneput in Bree wordt uitgebreid om de steeds toenemende vraag naar tennisactiviteiten te kunnen beantwoorden.




Kids Day: «Kim is idool van de jeugd»


11/02/2002
Thomas en Jasmien Beaufays uit Beringen winnen
racket van Kim

Als er in Antwerpen wat te winnen valt, dan zijn de Limburgers er als de kippen bij. Marc Wauters gaf het voorbeeld tijdens de Tour de France van vorig jaar, Thomas Beaufays uit Beringen deed hem dat zaterdag na. In het Sportpaleis ging hij aan de haal met het tennisracket dat Kim Clijsters wegschonk aan het eind van een meer dan geslaagde Kids Day met Kim Clijsters als hoofdattractie.
Met een paar duizend zorgden ze op de Antwerpse ring voor een file op zaterdagochtend even na negenen. De tennisclinic vormde het enige optreden van de geblesseerde Kim Clijsters op het WTA-toernooi en vooral het jonge volkje wilde daarvan genieten. Carl Huybrechts voelde zich in zijn Proms-omgeving al even goed in zijn sas als presentator, zodat ook de opa's en oma's met weekenddienst even hard glunderden als hun kroost.
Kids Day is een initiatief van Diamond Games en de Vlaamse Tennisfederatie. Organisator Bob Verbeeck: «Kim is het idool van duizenden jongens en meisjes, Door haar voorbeeld krijgen clubs nu meer inschrijvingen. Ze bereidt een gouden Vlaamse tennistoekomst voor» Het eerste hoogtepunt was de intrede van zussen Kim en Elke en coach Carl Maes. De meeste aandacht was natuurlijk voor Kim, zeker toen bij haar intrede bleek dat ze na drie maanden Australië niets van haar natuurlijke look en spontaniteit verloren had.
«Alleen de krul wat uit mijn haren gestreken,» verklaarde ze haar nieuw kapsel, zonder al te uitdrukkelijk te suggereren dat Carl Huybrechts dat ook maar eens moest proberen. Kim was pas diezelfde ochtend rond zeven uur geland op Zaventem en toch zag ze er stralend en topfit uit, mede door het contrast dat de zomerzon in kangoeroeland op haar gezicht getoverd had: het gezicht wat gebruind, de haren wat afgebleekt.

Smokkelen

Ook de kinderen waren klaarwakker én bovendien bloednerveus. 140 gelukkigen hadden immers het juiste kaartje bemachtigd om een balletje te komen slaan met Kim. Hier en daar probeerde een moeder haar ontgoochelde dochter zonder pasje nog in de rij te smokkelen. Voor de andere ouders was het kiekjes- of handycamtijd. Zeker voor dat koppel dat zijn achtjarige dochter al met een onhandig kort Kournikova-kleedje had opgezadeld.
In rijen van twintig schoven ze aan om Kim en Elke aan de overkant van het net te bestoken. Carl Maes hielp waar nodig een handje, de Clijsters-sisters toonden zich aan de overkant van het net perfecte entertainers. «Nog eentje,» zo gaf Kim vooral de allerkleinsten de kans om de teleurstelling van een gemiste bal goed te maken.
Na een uur kinderplezier volgde de apotheose. Kim signeerde één van de 140 gebruikte tennisballen en sloeg die samen met Elke de tribunes in. Wie de gehandtekende bal te pakken kreeg, mocht met Kims racket naar huis.
«Papa heeft hem gepakt,» glunderde Thomas Beaufays (8) uit Beringen, die samen met zus Jasmien (10) het opwindendste moment van zijn leven meemaakte: voor duizenden mensen had hij samen met Kim het racket in de hoogte mogen steken.
Vader Alain plaagde hem nog wat. «En zeggen dat je eerst liever wilde gaan basketten.» Dat was Thomas al lang vergeten. «Ik was nochtans ontgoocheld omdat ik geen kaartje had vastgekregen om met Kim een balletje te slaan op het terrein. Maar nu... Jongens toch, we gaan mama en onze kleine zus nogal eens verrassen.»
Zus Jasmien pronkte ondertussen met de geluksbal. «Thomas en ik volgen tennisles in Paal. Wij gaan om beurten, dan kunnen we allebei het racket gebruiken,» verheugde ze zich. Een bal met handtekening én een racket: bij de familie Beaufays zindert de Kids Day nog lang na.


Voor een kribbel van Kim
«Heb ik geluk gehad,» lachte Steffi Vandewal uit Opglabbeek. Met zo'n voornaam moet je wel van tennis houden en dus was ze samen met broer Kenny al om halfzes opgestaan om naar Antwerpen te sporen. «Ik moest voor het begin van de training nog even naar de wc en onderweg kreeg ik van een mevrouw de juiste sticker.»
Broer Kenny had al evenveel mazzel en hoorde dus ook bij de gelukkigen die niet vanop de tribune moesten blijven toekijken. «Ik vreesde dat ik in de verkeerde rij stond, aan de kant van Elke. Tot de zussen plots van plaats verwisselden. Zo kon ik ook een balletje slaan met Kim,» straalde hij. «Het werden er wel tien!» telde hij trots. Aan het einde van de training ontstond een stormloop om een handtekening van Kim te bemachtigen. Een halfuur lang signeerde de afgod van tennisminnend Vlaanderen zich rot. In een tempo om zich naast een tenniselleboog ook een autogrampols op de hals te halen. Halfeen was het toen de security ingreep. Sorry, afgelopen. Tijd voor Kim om naar huis te gaan. Na drie maanden Australië had ze nog heel wat bij te praten met haar mama en papa

=========

I'm sorry if some of them have been translated before but I can't read Dutch so I don't know if they have been

Again pretty please and thanks:D

Gonzo Hates Me!
Jan 6th, 2003, 07:05 AM
:eek: :eek: :eek: :eek: That is indeed a HUGE favor!

~|Naomi|~
Jan 6th, 2003, 07:09 AM
Yeah I know that is why they don't have to actually translate them all but maybe just some interesting bits

i wish I could read Dutch

Lynx
Jan 6th, 2003, 07:09 AM
If nobody is doing this right now, I'll start with the first part... :)

Lynx
Jan 6th, 2003, 08:42 AM
PART 1 (--> "Vedetten")

For a year now, Lei Clijsters has watched over his daugther Kim's life.
His rough beard and savage hair place him in the category of the cursed fathers: Damir Dokic, Richard Williams, Peter Graf, Stefano Capriati. All of them devils incarnate who worked their daughters hard and unmerciful. That's the juicy gossip anyway - but often it's not true. To escape that image, Lei Clijsters would do better to exchange his pullovers - they're not even stylish - for a suit. But you'd better not tell him. A true Clijsters rears when you try to order him around, especially if his name is Lei. He wouldn't change his outward appearance or his image for anything in the world. Can it be a coincidence that his favourite restaurant is called 'Il Capriccio': the caprice? People who don't know Lei often see him as capricious, indeed. But anybody who gets to know Lei personally knows that his character is just the opposite: he is straightforward and won't budge for nobody. That stubbornness has given him a deeply lined brow, but also a successful career as a football (soccer) player, and a daughter at the world top of tennis.
"Pa Dokic is a great guy," Lei says. "I haven't seen him the last few months, Jelena is mostly accompagnied by her mother. But we get on very well, him and me. The same goes for Stefano Capriati - very open and likable. When Kim had problems with a wrist-injury, he advised her to train in the swimming pool. I don't believe all that talk about him being responsible for the difficult youth of Jennifer. She sees her dad as her shield (refuge?), and he would do anything for his daughter."
"Pa Williams and I get on very well too. We talk a lot, about almost anything - but he always finishes with something like 'We go to the final'. In Stanford I got the impression he's getting old. In the hour I was sitting next to him on the stands, I heard him call out 'Come on Serena' three times... and it was Venus who was playing. I understand very well why he's not too friendly to outsiders: in his own California about 15,000 people came to watch the finals between Serena and Kim. They were rooting for Kim, and against Serena. Well... he's sort of asking for it. Why else would he hold up a sign (board?) with the text 'You're not invited, it's Williams party' ? But admit it: it's this kind of thing that's make women's tennis so attractive: Kournikova who was supposedly married three times in one year, Hingis who fell in love with her lawyer..."

Lynx
Jan 6th, 2003, 08:49 AM
Have to go now. I'll be back...
Everybody who wants to take a shot at it: please do, I don't claim ownership - there is enough for everybody :). Just leave a little message, so that other ppl know what you're working on?...

Filip!
Jan 6th, 2003, 09:01 AM
Wow, this are very nice articles!

There are some articles from the beginning of her career... but also more recent articles about Carl Maes, Lei Clijsters, ...

There is one conclusion: Kim from before her career, is still the Kim from nowadays... In the articles, they describe how a nice girl she is... She's a topplayer with very much friends in the circuit.

~|Naomi|~
Jan 6th, 2003, 09:28 AM
I know I could tell they were nice articles that is why I posted them here, so eve if noone wanted to translate them at least the people who can read and understand Dutch could read them especially the older ones!

Thanks so much Lynx:kiss: :kiss:

And also to Kim-Juju for that conclusion:)

Hawk
Jan 6th, 2003, 11:26 PM
Originally posted by Lynx
"Pa Williams and I get on very well too. We talk a lot, about almost anything - but he always finishes with something like 'We go to the final'. In Stanford I got the impression he's getting old. In the hour I was sitting next to him on the stands, I heard him call out 'Come on Serena' three times... and it was Venus who was playing.

lol that's hiliarious! :D

Lynx
Jan 7th, 2003, 03:41 AM
Starting on a second part (Vedetten --> Bodyguard ) :)

~|Naomi|~
Jan 7th, 2003, 04:16 AM
Thanks Lynx:worship:

Lynx
Jan 7th, 2003, 05:08 AM
You're welcome. :) (Actually, I enjoy translating - it's taking time, though! btw: I'm Mark.)
----------------------------------

Part 2: Stars (= Vedetten)

Lei can tell stories about the tennisscene for hours on end. Daughter Kim is enjoying herself hugely in that little world, and so is he. "Kim's freedom of care is her biggest asset. After losing a match she's down for maybe an hour - but that's it. If Justine makes the deciding point in the Fed Cup, she's all over her. Did you see how she drenched the Russian players with champagne after the Fed Cup? At the Masters in München she was romping around with the dog of Sanchez. An hour later she had to play her! In California Davenport's godchild was visiting. She put the child on her shoulders and oops-a-daisy... that afternoon they were playing the final. I once saw Kim come back from the court after a win, and do a high five with Serena. In Luxemburg she was playing tag with Kournikova... No, I don't see much envy or hate in the tennisworld. Those girls are stars, but they remain human. But when I see how Kournikova is often being lived, I understand very well why she plays the bitch sometimes to keep everybody away from her."

----------------------------------
note from Mark: I want to play tag with Kournikova too! :( :drool:

Lynx
Jan 7th, 2003, 05:10 AM
Starting on a third part (Bodyguard --> "Hallo het hof") :)

Lynx
Jan 7th, 2003, 05:34 AM
Part 3: Bodyguard

That's also a part of Lei's image: the bodyguard who is protecting his daughter from the outside world. "I thought I had seen it all in football (soccer), but I never guessed it could get as extreme as what's happening to Kim. This summer in Knokke (Belgian seaside resort) we went to this restaurant. A total stranger sits down at our table to chat. 'Sorry, but we'd like to eat in peace,' I tell him. He left, but immediately his place was taken by somebody else asking for an autograph. Minutes later people were queuing up... 'Sorry, we'd like to eat first. At eight o'clock Kim will make time for you and give autographs.' It wasn't enough! 'Yeah, but I have to catch my train, and I have to do this, and I have to do that...' At such a moment you have to disappoint twelve-year old girls. Then people think you're an arrogant asshole, yes. Well, I couldn't care less."

---------------------------
starting on "Hallo, het hof"

Lynx
Jan 7th, 2003, 06:30 AM
Part 4: "Hello - the Court here"

But turning away obtrusive fans in Knokke was nothing compared to what Lei did mid-november, the day of The Brilliant Game against Justine Henin in Antwerp.
"On the eve of that day the phone rings. The Court. The king wanted to invite Kim and Justine at the palace in Laken to congratulate them on their win in the Fed Cup. Tomorrow, half past one. A problem, since Sanex had hired a hoard of photographers, who had booked a studio etc. I did the right thing. Couldn't it be a few hours earlier? They checked the King's agenda and phoned back. Only at half past one. Sorry, but I politely declined. I also said no to two tv-teams that day. No appointment? - don't come! If Sanex would phone tomorrow 'We want to do a commercial with Kim taking a shower,' I'll immediately say no, because I know she doesn't want to do that. We need professional management, but the final decision will always be ours. Kim's and mine. If tomorrow she doesn't like to play tennis anymore, she better quit. There is only one thing that counts: quality of life."

~|Naomi|~
Jan 7th, 2003, 06:45 AM
Thanks so much Mark:worship:
I'm Naomi by the way:wavey:

Wow you like translating! I had to do Japanese at school and I got sick of translating after about one word:o But that was cause I sucked at it:p

gentenaire
Jan 7th, 2003, 01:50 PM
Those are interesting articles. It's nice to read articles dating from '97 and '99 when they were admiring Kim for entering the top 50.

I'll help Lynx with the translations this evening, when I have more time.

kit
Jan 7th, 2003, 02:17 PM
Thank you for the translations,Lynx!!
I can't understand Dutch too so it's better for me,but my English is very bad too!! ;) ;)

Primula
Jan 7th, 2003, 06:43 PM
Originally posted by kit
Thank you for the translations,Lynx!!
I can't understand Dutch too so it's better for me,but my English is very bad too!! ;) ;)

What language do you speak ???

Elleke
Jan 7th, 2003, 07:23 PM
kit is from germany (I think :o so sorry if I'm wrong)
In Luxemburg speelde ze in de gangen tikkertje met Kournikova... LOL!

KaseyL
Jan 7th, 2003, 08:06 PM
Originally posted by Beggin' Beguine
Those are interesting articles. It's nice to read articles dating from '97 and '99 when they were admiring Kim for entering the top 50.

I'll help Lynx with the translations this evening, when I have more time.

Thanks a lot, Mark and Tine!

KaseyL
Jan 7th, 2003, 09:44 PM
Originally posted by Mrs_Guga
:eek: :eek: :eek: :eek: That is indeed a HUGE favor!

second that, hello :eek:

btw for those working on the translations; there are some similar articles on Clijsters City (still on geocities for the time being). Would help to save you time in translating all of this.

kit
Jan 8th, 2003, 07:10 PM
Originally posted by elke_belke
kit is from germany (I think :o so sorry if I'm wrong)
In Luxemburg speelde ze in de gangen tikkertje met Kournikova... LOL!
Yes,that's right.I'm from Germany!!:) :) :)

nm_cb
Jan 10th, 2003, 12:58 AM
Thank to everyone who as translated so far. I was just wondering could someone translate the aprt about school?? I would except I don't understand a word of it, except the ones in 'English'

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:16 AM
There you go, nm_cb:

SCHOOL (part of an interview from aug. 1998)

"As a member of the Flemish Tennis Association I'm attending school in Mortsel. They're rather strict at the boarding school. Because I'm away several months a year, it's difficult to keep up. I do take along some text books, but mostly on the subjects I'm good at. The combination sport-study is very hard. Next year I'll decide if I'll finish high school or put everything on tennis."

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:32 AM
Originally posted by kim&lleytonrule
.../... Wow you like translating! I had to do Japanese at school and I got sick of translating after about one word:o But that was cause I sucked at it:p Yes I do like it, but I'd rather translate from another language to my own. Translating to another language is much harder, and consequently less fun... but I still feel very satisfied when I think I found the right way to say something, to capture what was originally said. Ok, so I'm a freak. :rolleyes: :p

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:35 AM
Originally posted by Beggin' Beguine
.../... I'll help Lynx with the translations this evening, when I have more time. Thanks for the offered help, Beguine :) . I was hoping more ppl would jump in, but it seems we're short on volunteers. Ah, well...

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:36 AM
Originally posted by kit
Thank you for the translations,Lynx!!
I can't understand Dutch too so it's better for me,but my English is very bad too!! ;) ;) Sorry Kit - I won't be able to help you: I really suck at German. :sad:

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:46 AM
Originally posted by KaseyL
.../... btw for those working on the translations; there are some similar articles on Clijsters City (still on geocities for the time being). Would help to save you time in translating all of this. I've been looking through those, but there are so many of them! :eek:

Lynx
Jan 10th, 2003, 07:53 AM
BTW: I know it was a few days ago since I last did some work here, but I haven't had much time lately. I won't be able to do much till next week, I fear...
See you! :)

kit
Jan 10th, 2003, 07:15 PM
Originally posted by Lynx
Sorry Kit - I won't be able to help you: I really suck at German. :sad:
Oh,that's no problem!!;) I do my very best in English!!:bounce: :bounce: