PDA

View Full Version : Interview met Dominique Monami uit 'De Morgen' (22/05/04)


Stijn
May 22nd, 2004, 10:31 AM
'Zolang je tussen de toptwintig en -dertig speelt, heb je geen vijanden, daarna wel'

BETTY MELLAERTS PRAAT MET EX-TENNISSTER DOMINIQUE MONAMI

Maandag begint in Parijs het tennistoernooi van Roland-Garros. De wedstrijd die Dominique Monami er in 2000 onverhoopt won tegen Lindsay Davenport staat in haar geheugen gegrift. De beslissing dat ze in september van datzelfde jaar op zou houden met tennissen was toen al genomen. Maar eerst wou ze op wilskracht nog een medaille behalen op de Olympische Spelen in Sydney. Het lukte en ze nam afscheid met brons in het damesdubbel. Vier jaar later lijkt ze niet veranderd. Frêle, maar taai en kordaat. De soort waarvan men winnaars maakt.

‘Chris Evert was als kind mijn idool. Haar stijl, haar kleren, haar tennis, ik vond het allemaal subliem. Later heb ik haar leren kennen en dat was minder, ze bleek zeer Amerikaans te zijn. Ik heb haar dan ook nooit gezegd dat ik haar bewonderde.

Iemand die je alleen van televisie kent, beantwoordt zelden aan je verwachtingen. Het innerlijk van de mens zie je niet op het scherm, je wordt beoordeeld op het uiterlijk. Het is mij ook overkomen. Veel mensen zijn bang voor mij,of ze vinden me arrogant en hard, tot ze wat met mij praten. Als je tennist, moet je je anders voordoen dan je bent. Je moet tegenover je tegenstreefster zelfverzekerdheid uitstralen, mentale kracht, ook al voel je je misschien helemaal niet zo sterk. Psychologisch geeft dat je al 50 procent kans op een overwinning.

Ik ben ook agressiever op het veld dan in het gewone leven en ik laat mijn sterke emoties gemakkelijker zien als ik speel. Ik roep, wat ik thuis hoegenaamd niet kan. Er moet al veel gebeuren vooraleer ik heel kwaad word op mijn dochter of mijn vriend. Natuurlijk leer je elkaar door het vele spelen toch goed kennen. Van sommige speelsters wist ik dat ik moest blijven doorzetten, omdat ze ondanks winst in de sets een wedstrijd niet konden afmaken. De precieze plaats waar je bal dan terechtkomt, het risico dat je neemt, de juiste tactiek en strategie: het is iets creëren. Hoe beter je speelt en hoe meer controle je daarover krijgt, hoe leuker het wordt. Dat vind ik fantastisch, het maakt tennis tot een kunstvorm. “Aangespoord door mijn bewondering voor Evert klopte ik thuis in mijn eentje urenlang ballen tegen de muur. Ik beeldde me tegenstrevers in. Gek was ik op dat spel, ik liep na school meteen naar beneden, naar de binnenplaats.

Dat heeft mijn slag wellicht vooruitgeholpen. Op mijn negende nam ik mijn eerste tennislessen. In deze tijd vindt men dat erg laat om met topsport te beginnen. Gelukkig ben ik competitief ingesteld. Ik wil altijd winnen. Op mijn tiende speelde ik mijn eerste toernooi. De eerste match was tegen een meisje dat een jaar ouder was dan ik. Ze speelde al langer en was zeer goed. Ik won de wedstrijd. In de halve finale trof ik iemand van mijn leeftijd, maar ze pikte een paar van mijn punten in. Ik had gezien dat ze vals speelde, iedereen wist het, maar niemand greep in. Ik maakte me kwaad en verloor de wedstrijd. Daar heb ik zo verschrikkelijk hard om moeten huilen. Ik was zo teleurgesteld. Als je op die leeftijd al zo competitief bent, ben je goed vertrokken. “Punten winnen is fantastisch. Er zijn wedstrijden waarin je geen bal mist, en dat geeft echt een kick. Je voelt je onoverwinnelijk. Het is een soort trance, alsof je boven alles zweeft. Alleen jij en de bal, al de rest verdwijnt. Het maakt zelfs niet meer uit wie er tegenover je staat. Je bent kalm, heel erg geconcentreerd en alles lukt je. Meestal win je zo’n wedstrijd, het is dus een zeer verslavend gevoel. De eerste keer maakte ik het mee in 1997, tegen Sanchez op het central court in Melbourne. Ik had de eerste set verloren, de tweede gemakkelijk gewonnen. In de derde set speelde ik goed, maar ik stond al snel 5-2 achter. Ik controleerde de match niet. Plots gebeurde het, ik weet niet waarom. Ik was licht gekwetst, misschien was het dat. Ziek of geblesseerd zijn heeft me altijd beter doen spelen omdat ik dan aan zo weinig mogelijk probeerde te denken, ik vergat bijna dat ik aan het spelen was. Uiteindelijk won ik die wedstrijd met 8-6. Gek, hé? De volgende match voelde ik het weer, maar daarna was het gevoel weg en heb ik verloren. Heel frustrerend. Gaandeweg leer je dat het gevoel wel terugkomt, als je maar vertrouwen hebt in jezelf. “Als ik slecht had gespeeld, was ik kwaad op mezelf en ontgoocheld. Het ergste is als je verliest voor heel veel mensen. Dan voel je je heel klein, terwijl de winnaar een reus wordt. Ik heb dat op Roland Garros meegemaakt in de derde ronde, toen ik verloor tegen Serena Williams. Er stond veel wind en vergeleken met haar heb ik toch een andere fysiek. Al die mensen keken naar ons, de pers stond op mijn neus. Ik voelde me zo vernederd. Dan wil ik weg, niemand meer zien. En ik ween, heel veel. Dat helpt. Of praten met een collega die hetzelfde heeft meemaakt.

Kun je samen huilen. Maar je moet er overheen, want de volgende dag kom je weer onder de mensen die allemaal weten dat je vernederd werd. En het staat ook nog eens in de krant. Die wil je zeker niet lezen, je weet zelf wel wat je verkeerd hebt gedaan. “Mijn tennisspel was goed, dat kon ik op training alleen nog maar een beetje verbeteren. Om hogerop te klimmen moest ik vooral fysiek sterker worden. Daarop heb ik de laatste jaren vooral getraind, ook om kwetsuren te vermijden.

Mijn grootste probleem is geweest dat er in mijn actieve periode een heleboel goede speelsters waren. Hingis, Davenport, Capriati, Seles, Pierce, de Williamsen, Kournikova, Novotna, Mauresmo... ze stonden allemaal in de toptwintig.

In een toernooi moest ik presteren tegen al die vrouwen, soms vier, vijf keer in dezelfde week. Als ik dan op zondag tenslotte in een finale stond, was ik kapot of had ik veel pijn. Dan sta je daar goed te spelen tegen Pierce, maar met lege batterijen. Ik wist dat ik alleen maar mijn best kon doen, maar dat de ander het fysiek op mij zou halen. De laatste wedstrijd was er altijd te veel aan. Maar ik dacht ook altijd: als ik stop met tennis wil ik er toch liever niet uitzien zoals die zwaargebouwde tennissters.

Ik zie er graag vrouwelijk uit. Als kind al was ik een echt meisje dat het liefst in roze jurkjes rondliep. Ik heb wel veel aan conditietraining gedaan en met gewichten gewerkt, maar met mijn lichaamsbouw had ik iets anders moeten nemen om echt grote spieren te ontwikkelen.

Dat had ik er niet voor over, ik wilde mijn leven niet riskeren en tennis pleegt zo al roofbouw op je lichaam. Ik zal zeker wat last krijgen bij het ouder worden, ik voel het nu al aan mijn heup, en de stress zal me misschien ook een paar jaar van mijn leven kosten. Maar ik ben dolgelukkig met mijn carrière. Als ik alles opnieuw kon doen, tekende ik er vandaag nog voor. Ik weet niet of anderen wel iets gebruikt hebben. Er wordt gemakkelijk allusie gemaakt op vrouwen als Mauresmo of de zussen Williams, maar zij zagen er op hun vijftiende ook al zo gespierd uit. Het is hun constitutie. Omdat ze anders zijn, vindt men dat algauw abnormaal en zo beginnen de insinuaties. Daar wil ik niet aan meedoen. Het zou vals zijn van mij, en klein. Ik heb nooit iemand iets zien nemen en dus bestaat het voor mij niet. “Het was snel duidelijk dat ik op mijn achttiende van tennissen mijn beroep zou maken.

Ik gaf mezelf twee jaar om uit te zoeken of ik iets kon bereiken. Als het niet lukte, zag ik me op mijn twintigste nog wel aan een hogeschool of universiteit beginnen. Eerst maakte ik mijn middelbare school af. Meestal hielpen mijn leerkrachten me goed. Soms was er al eens eentje jaloers.

In hun ogen was ik altijd op reis, alsof een toernooi spelen vakantie was. Zij moesten voor mij natuurlijk extra werk doen, toetsen uitstellen en later verbeteren. Daarom probeerde ik me in de klas zo klein mogelijk te maken. Ik was heel beleefd en vriendelijk, zodat niemand een opmerking kon maken. Mijn moeder ving ook veel op. Zij was op school verantwoordelijk voor de keuken en regelde mijn schoolleven. De combinatie van toptennis en mijn studies was zwaar, maar het heeft me al jong geleerd om mijn leven goed te structureren en zelfstandig te worden. Het gaf me tevens de kans om telkens weer terug te komen naar de echte wereld, want het tennis is een erg oppervlakkig milieu waarin geld een grote rol speelt. “Eerst was ik er gewoon blij mee dat ik veel verdiende, ik dacht er verder niet over na. Als geld je motivatie is om te tennissen, kun je het maar beter vergeten. Wie geen passie heeft voor zijn sport, houdt het niet lang uit. Maar je wordt in het tennis wel voortdurend omringd door geld en door mensen die geld hebben. Je bent ook erg jong om zoveel te verdienen. Niet de eerste vijf jaar, maar daarna leverde een slechte week mij nog altijd 100.000 frank op.

Het prijzengeld is geen geheim, iedereen kan narekenen wat een toptennisser verdient. De mensen vergeten dan meestal wel de kosten en de belastingen die je nog moet betalen, maar het blijft veel geld. En hoe hoger je klassement op de wereldranglijst, hoe meer men aan je uit geeft omdat men je echt wil hebben voor een toernooi. Je logeert in vier- of vijfsterrenhotels, er wordt extra geld voor jou voorzien en je krijgt ongelooflijke cadeaus in natura. Je zou stom zijn om dat spel niet mee te spelen, het maakt deel uit van het systeem. Ben je een reeks hoofd, dan krijg je het oefenterrein voor jou al leen in plaats van het te moeten delen met drie anderen. Je hebt altijd nieuwe ballen, krijgt een mooie auto ter beschikking en op hotel een sui te in plaats van een standaardkamer. Daar ge niet je van, want je werkt ervoor. “Maar als je alleen maar die suites ziet en de financiële voordelen, verlies je het contact met de werkelijkheid. Ik ben het ook een tijdlang kwijt geweest. Dan kocht ik dingen die onre alistisch duur waren en wilde ik een suite, een dure auto, juwelen, een mooi huis, merkkle ding. Dat kost allemaal veel geld. Als je zo’n hoge levensstandaard gewend bent, is het moei lijk om het weer met minder te doen. Daarom is het belangrijk dat je blijft weten hoeveel een brood kost, het houdt je met de voeten op de grond. Als ik thuiskwam, ging ik gewoon bood schappen doen en bezocht ik mijn familie en vrienden. Mijn echte vrienden zijn dat al die jaren gebleven, precies omdat ik niet veranderd ben. De buitenwereld maakte me wel eens het verwijt dat ik een dikke nekhad gekregen en ook in het tenniscircuit zelf bekijkt men je anders naarmate je opklimt in de ranking. Zolang je tussen de toptwintig en -dertig speelt, heb je geen vijanden. Daarna wel. Omgekeerd trek je op die hoogte mensen aan die je voordien niet eens zagen staan. Ze noemen zich je beste vrienden, willen plots met je gaan eten, bij je zijn. Ik kon ze goed van me afhouden en zij voelen ook snel of iemand een makkelijke prooi is of niet. “Op mijn weg naar de top heb ik veel meegemaakt.

Er zijn de problemen geweest met de tennisfederatie, die me geregeld discrimineerde ten voordele van Vlaamse tennissters. Ondanks hun mindere resultaten werden zij toch geselecteerd en ik niet. Daar heb ik veel van afgezien, want discriminatie is hard voor een kind en conflicten zijn niks voor mij. Ik probeer liever oplossingen te vinden of de persoon met wie ik problemen heb te vermijden. Mijn enige antwoord was: vechten en winnen. Op die manier kreeg ik macht en konden ze niet meer om me heen. De dag waarop ik nummer één werd in België heb ik misbruik gemaakt van mijn positie.

Dat is misschien niet zo mooi, maar wel menselijk, denk ik. Men had mij zo vaak teleurgesteld en verdriet gedaan, voor mij was het payback time. De man die mij op de federatie had doen afzien, heb ik laten ontslaan. Het was hij of ik. En toen hadden ze mij meer nodig dan hem. “Ik heb mijn eigen weg moeten vinden en ik ben trots op wat ik bereikt heb. Als Kim en Justine zeggen dat het goede klassement van Sabine Appelmans en mij hen niet vooruit heeft geholpen, dan zijn ze niet eerlijk. Het is niet dankzij Sandra Wasserman en Ann Devries dat ik mijn carrière heb gemaakt, maar zij waren de twee eerste Belgische tennissters in de tophonderd.

Door hun goede quotering had ik de wilskracht om nog beter te worden. Daarnaast heb ik veel steun gehad van mijn ouders. Zolang ik een kind was, nam mijn moeder het praktische gedeelte van mijn sport op zich. Ze reed me overal naartoe, stimuleerde me. Maar ze was streng. Op termijn heeft het me sterker gemaakt, maar ik was er vaak verdrietig om dat ze kwaad op mij was als ik slecht speelde. Mijn vader was als dokter vooral bezorgd om mijn gezondheid.

De match bijwonen lukte hem niet, daar was hij te zenuwachtig voor. Ik moest wel altijd verslag uitbrengen over het aantal dubbele fouten die ik bij het opslaan had gemaakt. Hij begreep niet hoe ik dat kon doen. “Ik heb een heel strenge opvoeding gekregen.

Ik groeide bijna alleen op. Mijn zus is tien jaar ouder dan ik, zij ging de deur uit toen ik nog klein was. Ik mocht mijn stem niet verheffen en niet tegenspreken. Zeker mijn moeder niet, want dan was het prijs. Ze was erg lief, maar ik moest luisteren. Beleefd en vriendelijk zijn, een goede houding hebben. Respect tonen. Nu, dat zal mijn dochter ook moeten doen, ik hecht er zelf veel belang aan. Mijn vader was ook streng qua taalgebruik. Het juiste woord gebruiken, daar stond hij op. Nu ik meer talen spreek dan hij kijkt hij al eens wat meer door de vingers.

Voor mijn moeder was ik bijna een god, ze was meer dan trots op mij. In 1999 is ze ziek geworden, maar daarover heeft ze tegen mij gelogen.

Ik zag wel dat het niet goed met haar ging, maar ze wilde niet dat ik daardoor niet goed presteerde. Mijn resultaten waren belangrijker voor haar dan haar ziekte. Tijdens de Masters in 1999 kwam ze niet aan de telefoon. Ik dacht: dat kan niet. Toen hebben ze me wel moeten zeggen dat ze kanker had en chemotherapie kreeg. Ze wilde ook toen nog dat ik bleef spelen, en dus ging ik naar Australië. Het was verschrikkelijk. Ik speelde nog een toernooi, maar daarna kon ik niet meer. Ik was niet meer met mijn sport bezig. “Enkele weken later ging het weer beter met haar en vertrok ik naar Amerika, waar ik een aantal toernooien moest spelen. In Key Biscayne won ik mijn eerste wedstrijd, maar plots kreeg ik een voorgevoel dat ik naar huis moest.

‘Je wordt in het tennis voortdurend omringd door geld en door mensen die geld hebben. Maar als je alleen maar die suites ziet en de financiële voordelen, verlies je het contact met de werkelijkheid. Ik ben het ook een tijdlang kwijt geweest’

‘Een echtscheiding is de confrontatie met een mislukking. Dat heeft me net als de dood van mijn moeder het meest veranderd’

:wavey:

The Crow
May 22nd, 2004, 10:56 AM
Heel mooi interview! Bedankt!

Domi :hearts:

Brαm
May 22nd, 2004, 12:14 PM
‘Chris Evert was als kind mijn idool. Haar stijl, haar kleren, haar tennis, ik vond het allemaal subliem. Later heb ik haar leren kennen en dat was minder, ze bleek zeer Amerikaans te zijn.'
lol :o

“Aangespoord door mijn bewondering voor Evert klopte ik thuis in mijn eentje urenlang ballen tegen de muur. Ik beeldde me tegenstrevers in. Gek was ik op dat spel, ik liep na school meteen naar beneden, naar de binnenplaats."
Klinkt bekend :angel:

Bedankt Stijn! :D

Wimanna
May 22nd, 2004, 10:42 PM
Dominique :hearts: :kiss:

Merci voort interviewke :D :yeah:

Josh
May 23rd, 2004, 02:07 PM
Eeeeeeeeeeeeeeeehehehehe

Stijn
May 23rd, 2004, 10:33 PM
Eeeeeeeeeeeeeeeehehehehe
Eh? :scratch:

Brαm
May 23rd, 2004, 10:38 PM
Het interview in de krant zelf is langer, zag ik zopas :confused:

Stijn
May 23rd, 2004, 10:40 PM
Oeps, blijkbaar was ik de tweede pagina vergeten te kopiëren :o
Sorry! Bij deze: ;)

Mijn ex-man en mijn vader vonden dat ik moest blijven, maar ik heb mijn wil doorgedreven. Het was sterker dan mezelf, en het was juist. Maan dagochtend ben ik in België aangekomen, ’s avonds is mijn moeder gestorven. Ik vond het niet eerlijk dat ze doodging. Ze had enorm veel energie en levenslust, terwijl andere mensen het leven zo beu zijn dat ze zelfmoord plegen.

Het heeft me veel tijd gekost om er overheen te geraken. Pas sinds een maand of vier kan ik ero ver praten zonder verdrietig te worden. Wat nu zo verschrikkelijk is, is dat ik een tijdlang een goed beeld van mijn moeder in mijn hoofd heb gehad, maar dat het stilaan verdwijnt. Ik heb ge lukkig fantastische foto’s van mijn ouders toen ze jong waren. Die zal ik bewaren. “Een maand na haar dood ben ik opnieuw be ginnen te spelen. Ik was er niet klaar voor, maar het hielp om mijn emoties los te laten. Toen nam ik deel aan Roland Garros. Na alles wat ik had meegemaakt, hoopte ik op een goede lo ting. Ik trof Davenport. Ik dacht: dat kan niet.

Maar het werd een van mijn beste wedstrijden ooit. Ik won. De dag nadien was ik kapot. Uit geput, want ik had alles gegeven. Die laatste jaren van mijn carrière was ik bijna altijd in het buitenland en de druk om op topniveau te blij ven was erg groot. Ik moest iedere dag goed spe len, mocht geen fouten maken. Ik werd het beu.

Al tijdens de ziekte van mijn moeder wilde ik ermee ophouden. Ik sliep niet meer, had haarverlies en huidproblemen, allemaal symptomen van grote stress. Ik besliste dat de Olympische Spelen in Sydney mijn laatste doel zouden zijn.

Ik wilde een medaille behalen en daarna stoppen.

Op het moment van die beslissing verdwenen de problemen allemaal. Ik voelde me opgelucht, er viel een gewicht van mijn schouders. “Ik behaalde een bronzen medaille in het vrouwendubbel. Op sportief vlak heeft dat het meest voor mij betekend en ik ben ervan overtuigd dat acht op de tien atleten je hetzelfde zullen zeggen. Miljoenen atleten willen aan de Spelen deelnemen, een selecte groep wordt uitverkoren en van hen behalen slechts enkelen een medaille. Daarom heeft dat veel meer waarde dan al de rest. Bovendien zijn geld en punten vluchtig, terwijl je een medaille in je handen houdt. Maar daarmee was het tennis voor mij voorbij en dat was toch heel raar. Ik had mijn hele leven voor mijn sport geleefd. Iedere dag getraind, wedstrijden gespeeld, ik had een planning.

Plots hoefde ik niets meer te doen, behalve thuisblijven en genieten van de rust. Dat viel niet mee. Het was niet het fameuze zwarte gat, het was iets vreemds. Een droom. Alsof ik niet in de werkelijkheid leefde maar ’s anderendaags wakker zou worden en nog altijd aan het tennissen zou zijn. “Veel tijd om erover na te denken heb ik niet gehad, want ik bleek zwanger te zijn. Ik had daardoor direct een ander doel en dat maakte die tussentijd gemakkelijker. Pas na de bevalling is het zwarte gat gekomen, met een heel zware babyblues. Ik was blij met mijn dochter, maar ik had helemaal geen ervaring met kinderen.

Ik had nooit gebabysit of luiers ververst.

Ik bewoog ook niet meer, ik kwam alleen nog buiten voor mijn kind. Ik leefde voor haar, niet voor mezelf. Ik was bang. In mijn sport was ik zeer perfectionistisch en ik wilde ook zo’n moeder zijn. Maar dat kan niet en dus had ik opnieuw stress. Ik wilde geen doel meer in mijn leven en ik wilde niets meer met het tennis te maken hebben. Maar ik zag mijn lichaam totaal veranderen. Plots had ik een aantal kilo’s te veel die ik niet kwijtraakte. Ik stond maar in alle richtingen voor de spiegel te draaien. Niet dat ik dik was, ik kon het gewoon niet aan dat ik mijn atletenlichaam verloor. Ik had ook geen sociale contacten meer. Zeker niet in het tenniscircuit, waar de relaties vaak vals zijn. Je probeert kameraadschappelijk met elkaar om te gaan, maar we zijn concurrenten, geen vrienden.

En dat is noodzakelijk. Iemand die gevoelens voor je heeft, leert je minpunten kennen en dan word je kwetsbaar. Daarom houd je afstand.

Vrienden houd je daar niet aan over. “Ik was niet het soort speelster dat de aandacht van de pers had opgezocht. De media hoorden er gewoon bij. Soms was het best wel lastig, vooral door een aantal Franstalige journalisten.

Voor mijn laatste officiële wedstrijd in de Fed Cup gaf ik een persconferentie in Las Vegas.

Tot dan had ik geprobeerd om professioneel te zijn, ik had vragen beantwoord, gezwegen als het moest. Nu kon ik hen in de ogen kijken en zeggen: het is voorbij, ik hoef geen antwoorden meer te geven en daar ben ik blij om. Dat heb ik ze goed laten voelen. Maar toen de aandacht van de pers er niet meer was, moest ik eerlijk toegeven dat ik het ook wel prettig had gevonden.

Het doet deugd als iemand naar je toekomt en zegt: ‘Ik heb nachten niet geslapen want ik heb naar u gekeken’. Toen ik stopte, had ik het gevoel dat niemand nog interesse voor mij had en mijn ex-man zei dat ook. Ik ging daar echt in geloven.

Maar de mensen zijn me niet vergeten. Ik ben nu bijna vier jaar gestopt en nog altijd blijft men mij herkennen. “Ik vergeleek mijn nieuwe situatie voortdurend met vroeger. Wat ik toen deed, hoe ik er toen uitzag... en dat was nefast. Op een dag heb ik besloten dat ik dat niet meer mocht doen en naar het heden moest kijken. Na drie jaar besefte ik dat ik een doel nodig had. Het huiselijke leven alleen is niets voor mij. Ik ben te zelfstandig, ik had het gevoel dat ik stikte thuis.

Toen vroeg mijn ex-man me waarmee ik het gelukkigst zou zijn. Het antwoord op die vraag was inderdaad toch het tennis. Het tennis was mijn leven geweest, op het excessieve af. Daarom had ik er op het eind een afkeer van gekregen.

Maar op het veld had ik me altijd gelukkig gevoeld. Ik had er gewoon niet zo abrupt mee mogen ophouden, er was nog een tussenweg.

Vorig jaar ben ik opnieuw beginnen te spelen.

Eerst voor mezelf, om in conditie te komen en om het plezier van een gewone training te voelen. Lopen, tegen de bal slaan. Nu geef ik drie keer in de week les. Daarnaast studeer ik om seminaries te leiden in bedrijven. Ik ga op een gestructureerde manier aan managers vertellen over mijn mentale en fysieke voorbereidingen en ik leg hen uit hoe ik in de sport met stress ben omgegaan. Er zijn veel parallellen tussen het bedrijfsleven en de topsport. “Ik heb in die donkere periode ook moeten nadenken over mijn relatie. De problemen bleken onoverkomelijk te zijn en we gingen uit elkaar.

Ik vond het verschrikkelijk, vooral de eerste twee maanden. Een echtscheiding is de confrontatie met een mislukking. Dat heeft me net als de dood van mijn moeder het meest veranderd.

Qua emoties kun je niets ergers beleven.

Ik geloofde niet dat het zover kon komen. Dat je zoveel jaar samen bent, van elkaar houdt en elkaar dan plots gaat haten. Dat is heel hard. De confrontatie ook met de mensen. Ik had het gevoel dat er op mijn voorhoofd geschreven stond: ‘Ik ga scheiden’. Het is geen taboe meer, maar in mijn familie gebeurde het toch voor het eerst. Mijn vader is al wat ouder. Hij is nogal gesloten en toont zijn emoties niet snel. Hij steunde mij, maar hij wilde er verder niets over weten.

Ik kan zijn reactie begrijpen. Mijn zus heeft me goed geholpen, een oom met wie ik veel gepraat en gelachen heb, en mijn vrienden. Ze namen me mee uit, al had ik daar geen zin meer in. Ik dacht: ik ben een vrouw alleen met een kind, ik zal nooit meer iemand vinden. Maar mijn beste vriend zei: ‘Het duurt zijn tijd en als je er klaar voor bent, komt de liefde vanzelf’.

Een week later kreeg hij gelijk, ik heb alsnog mijn zielsgenoot gevonden.”

‘Het ergste is als je verliest voor heel veel mensen.

Dan voel je je heel klein, terwijl de winnaar een reus wordt’

‘Als Kim en Justine zeggen dat het goede klassement van Sabine Appelmans en mij hen niet vooruit heeft geholpen, dan zijn ze niet eerlijk’

Svennovitch
May 24th, 2004, 09:25 AM
Bedankt, Stijn!!! Ook voor het 2de deel ;)
Het is een heel mooi interview.

Frau Antje
May 26th, 2004, 12:50 PM
so mooi :D

Hagar
May 27th, 2004, 09:15 AM
Heel mooi interview. En nee, de mensen zijn Dominique ZEKER nog niet vergeten.

Enne... "Maar op het veld had ik me altijd gelukkig gevoeld. Ik had er gewoon niet zo abrupt mee mogen ophouden, er was nog een tussenweg." Dat vinden wij, de fans ook!!!

arn
May 27th, 2004, 03:38 PM
Ze zei tijdens het tornooi van A'pen dat ze van plan was wat exhibities te spelen, hopelijk kan ik er daar dan een paar van meepikken zoals in februari tegen Appelmans!

Merci voor het interview te posten!

New_balls_please
Jun 3rd, 2004, 11:35 AM
'Zolang je tussen de toptwintig en -dertig speelt, heb je geen vijanden, daarna wel'

BETTY MELLAERTS PRAAT MET EX-TENNISSTER DOMINIQUE MONAMI

Maandag begint in Parijs het tennistoernooi van Roland-Garros. De wedstrijd die Dominique Monami er in 2000 onverhoopt won tegen Lindsay Davenport staat in haar geheugen gegrift. De beslissing dat ze in september van datzelfde jaar op zou houden met tennissen was toen al genomen. Maar eerst wou ze op wilskracht nog een medaille behalen op de Olympische Spelen in Sydney. Het lukte en ze nam afscheid met brons in het damesdubbel. Vier jaar later lijkt ze niet veranderd. Frêle, maar taai en kordaat. De soort waarvan men winnaars maakt.

‘Chris Evert was als kind mijn idool. Haar stijl, haar kleren, haar tennis, ik vond het allemaal subliem. Later heb ik haar leren kennen en dat was minder, ze bleek zeer Amerikaans te zijn. Ik heb haar dan ook nooit gezegd dat ik haar bewonderde.

Iemand die je alleen van televisie kent, beantwoordt zelden aan je verwachtingen. Het innerlijk van de mens zie je niet op het scherm, je wordt beoordeeld op het uiterlijk. Het is mij ook overkomen. Veel mensen zijn bang voor mij,of ze vinden me arrogant en hard, tot ze wat met mij praten. Als je tennist, moet je je anders voordoen dan je bent. Je moet tegenover je tegenstreefster zelfverzekerdheid uitstralen, mentale kracht, ook al voel je je misschien helemaal niet zo sterk. Psychologisch geeft dat je al 50 procent kans op een overwinning.

Ik ben ook agressiever op het veld dan in het gewone leven en ik laat mijn sterke emoties gemakkelijker zien als ik speel. Ik roep, wat ik thuis hoegenaamd niet kan. Er moet al veel gebeuren vooraleer ik heel kwaad word op mijn dochter of mijn vriend. Natuurlijk leer je elkaar door het vele spelen toch goed kennen. Van sommige speelsters wist ik dat ik moest blijven doorzetten, omdat ze ondanks winst in de sets een wedstrijd niet konden afmaken. De precieze plaats waar je bal dan terechtkomt, het risico dat je neemt, de juiste tactiek en strategie: het is iets creëren. Hoe beter je speelt en hoe meer controle je daarover krijgt, hoe leuker het wordt. Dat vind ik fantastisch, het maakt tennis tot een kunstvorm. “Aangespoord door mijn bewondering voor Evert klopte ik thuis in mijn eentje urenlang ballen tegen de muur. Ik beeldde me tegenstrevers in. Gek was ik op dat spel, ik liep na school meteen naar beneden, naar de binnenplaats.

Dat heeft mijn slag wellicht vooruitgeholpen. Op mijn negende nam ik mijn eerste tennislessen. In deze tijd vindt men dat erg laat om met topsport te beginnen. Gelukkig ben ik competitief ingesteld. Ik wil altijd winnen. Op mijn tiende speelde ik mijn eerste toernooi. De eerste match was tegen een meisje dat een jaar ouder was dan ik. Ze speelde al langer en was zeer goed. Ik won de wedstrijd. In de halve finale trof ik iemand van mijn leeftijd, maar ze pikte een paar van mijn punten in. Ik had gezien dat ze vals speelde, iedereen wist het, maar niemand greep in. Ik maakte me kwaad en verloor de wedstrijd. Daar heb ik zo verschrikkelijk hard om moeten huilen. Ik was zo teleurgesteld. Als je op die leeftijd al zo competitief bent, ben je goed vertrokken. “Punten winnen is fantastisch. Er zijn wedstrijden waarin je geen bal mist, en dat geeft echt een kick. Je voelt je onoverwinnelijk. Het is een soort trance, alsof je boven alles zweeft. Alleen jij en de bal, al de rest verdwijnt. Het maakt zelfs niet meer uit wie er tegenover je staat. Je bent kalm, heel erg geconcentreerd en alles lukt je. Meestal win je zo’n wedstrijd, het is dus een zeer verslavend gevoel. De eerste keer maakte ik het mee in 1997, tegen Sanchez op het central court in Melbourne. Ik had de eerste set verloren, de tweede gemakkelijk gewonnen. In de derde set speelde ik goed, maar ik stond al snel 5-2 achter. Ik controleerde de match niet. Plots gebeurde het, ik weet niet waarom. Ik was licht gekwetst, misschien was het dat. Ziek of geblesseerd zijn heeft me altijd beter doen spelen omdat ik dan aan zo weinig mogelijk probeerde te denken, ik vergat bijna dat ik aan het spelen was. Uiteindelijk won ik die wedstrijd met 8-6. Gek, hé? De volgende match voelde ik het weer, maar daarna was het gevoel weg en heb ik verloren. Heel frustrerend. Gaandeweg leer je dat het gevoel wel terugkomt, als je maar vertrouwen hebt in jezelf. “Als ik slecht had gespeeld, was ik kwaad op mezelf en ontgoocheld. Het ergste is als je verliest voor heel veel mensen. Dan voel je je heel klein, terwijl de winnaar een reus wordt. Ik heb dat op Roland Garros meegemaakt in de derde ronde, toen ik verloor tegen Serena Williams. Er stond veel wind en vergeleken met haar heb ik toch een andere fysiek. Al die mensen keken naar ons, de pers stond op mijn neus. Ik voelde me zo vernederd. Dan wil ik weg, niemand meer zien. En ik ween, heel veel. Dat helpt. Of praten met een collega die hetzelfde heeft meemaakt.

Kun je samen huilen. Maar je moet er overheen, want de volgende dag kom je weer onder de mensen die allemaal weten dat je vernederd werd. En het staat ook nog eens in de krant. Die wil je zeker niet lezen, je weet zelf wel wat je verkeerd hebt gedaan. “Mijn tennisspel was goed, dat kon ik op training alleen nog maar een beetje verbeteren. Om hogerop te klimmen moest ik vooral fysiek sterker worden. Daarop heb ik de laatste jaren vooral getraind, ook om kwetsuren te vermijden.

Mijn grootste probleem is geweest dat er in mijn actieve periode een heleboel goede speelsters waren. Hingis, Davenport, Capriati, Seles, Pierce, de Williamsen, Kournikova, Novotna, Mauresmo... ze stonden allemaal in de toptwintig.

In een toernooi moest ik presteren tegen al die vrouwen, soms vier, vijf keer in dezelfde week. Als ik dan op zondag tenslotte in een finale stond, was ik kapot of had ik veel pijn. Dan sta je daar goed te spelen tegen Pierce, maar met lege batterijen. Ik wist dat ik alleen maar mijn best kon doen, maar dat de ander het fysiek op mij zou halen. De laatste wedstrijd was er altijd te veel aan. Maar ik dacht ook altijd: als ik stop met tennis wil ik er toch liever niet uitzien zoals die zwaargebouwde tennissters.

Ik zie er graag vrouwelijk uit. Als kind al was ik een echt meisje dat het liefst in roze jurkjes rondliep. Ik heb wel veel aan conditietraining gedaan en met gewichten gewerkt, maar met mijn lichaamsbouw had ik iets anders moeten nemen om echt grote spieren te ontwikkelen.

Dat had ik er niet voor over, ik wilde mijn leven niet riskeren en tennis pleegt zo al roofbouw op je lichaam. Ik zal zeker wat last krijgen bij het ouder worden, ik voel het nu al aan mijn heup, en de stress zal me misschien ook een paar jaar van mijn leven kosten. Maar ik ben dolgelukkig met mijn carrière. Als ik alles opnieuw kon doen, tekende ik er vandaag nog voor. Ik weet niet of anderen wel iets gebruikt hebben. Er wordt gemakkelijk allusie gemaakt op vrouwen als Mauresmo of de zussen Williams, maar zij zagen er op hun vijftiende ook al zo gespierd uit. Het is hun constitutie. Omdat ze anders zijn, vindt men dat algauw abnormaal en zo beginnen de insinuaties. Daar wil ik niet aan meedoen. Het zou vals zijn van mij, en klein. Ik heb nooit iemand iets zien nemen en dus bestaat het voor mij niet. “Het was snel duidelijk dat ik op mijn achttiende van tennissen mijn beroep zou maken.

Ik gaf mezelf twee jaar om uit te zoeken of ik iets kon bereiken. Als het niet lukte, zag ik me op mijn twintigste nog wel aan een hogeschool of universiteit beginnen. Eerst maakte ik mijn middelbare school af. Meestal hielpen mijn leerkrachten me goed. Soms was er al eens eentje jaloers.

In hun ogen was ik altijd op reis, alsof een toernooi spelen vakantie was. Zij moesten voor mij natuurlijk extra werk doen, toetsen uitstellen en later verbeteren. Daarom probeerde ik me in de klas zo klein mogelijk te maken. Ik was heel beleefd en vriendelijk, zodat niemand een opmerking kon maken. Mijn moeder ving ook veel op. Zij was op school verantwoordelijk voor de keuken en regelde mijn schoolleven. De combinatie van toptennis en mijn studies was zwaar, maar het heeft me al jong geleerd om mijn leven goed te structureren en zelfstandig te worden. Het gaf me tevens de kans om telkens weer terug te komen naar de echte wereld, want het tennis is een erg oppervlakkig milieu waarin geld een grote rol speelt. “Eerst was ik er gewoon blij mee dat ik veel verdiende, ik dacht er verder niet over na. Als geld je motivatie is om te tennissen, kun je het maar beter vergeten. Wie geen passie heeft voor zijn sport, houdt het niet lang uit. Maar je wordt in het tennis wel voortdurend omringd door geld en door mensen die geld hebben. Je bent ook erg jong om zoveel te verdienen. Niet de eerste vijf jaar, maar daarna leverde een slechte week mij nog altijd 100.000 frank op.

Het prijzengeld is geen geheim, iedereen kan narekenen wat een toptennisser verdient. De mensen vergeten dan meestal wel de kosten en de belastingen die je nog moet betalen, maar het blijft veel geld. En hoe hoger je klassement op de wereldranglijst, hoe meer men aan je uit geeft omdat men je echt wil hebben voor een toernooi. Je logeert in vier- of vijfsterrenhotels, er wordt extra geld voor jou voorzien en je krijgt ongelooflijke cadeaus in natura. Je zou stom zijn om dat spel niet mee te spelen, het maakt deel uit van het systeem. Ben je een reeks hoofd, dan krijg je het oefenterrein voor jou al leen in plaats van het te moeten delen met drie anderen. Je hebt altijd nieuwe ballen, krijgt een mooie auto ter beschikking en op hotel een sui te in plaats van een standaardkamer. Daar ge niet je van, want je werkt ervoor. “Maar als je alleen maar die suites ziet en de financiële voordelen, verlies je het contact met de werkelijkheid. Ik ben het ook een tijdlang kwijt geweest. Dan kocht ik dingen die onre alistisch duur waren en wilde ik een suite, een dure auto, juwelen, een mooi huis, merkkle ding. Dat kost allemaal veel geld. Als je zo’n hoge levensstandaard gewend bent, is het moei lijk om het weer met minder te doen. Daarom is het belangrijk dat je blijft weten hoeveel een brood kost, het houdt je met de voeten op de grond. Als ik thuiskwam, ging ik gewoon bood schappen doen en bezocht ik mijn familie en vrienden. Mijn echte vrienden zijn dat al die jaren gebleven, precies omdat ik niet veranderd ben. De buitenwereld maakte me wel eens het verwijt dat ik een dikke nekhad gekregen en ook in het tenniscircuit zelf bekijkt men je anders naarmate je opklimt in de ranking. Zolang je tussen de toptwintig en -dertig speelt, heb je geen vijanden. Daarna wel. Omgekeerd trek je op die hoogte mensen aan die je voordien niet eens zagen staan. Ze noemen zich je beste vrienden, willen plots met je gaan eten, bij je zijn. Ik kon ze goed van me afhouden en zij voelen ook snel of iemand een makkelijke prooi is of niet. “Op mijn weg naar de top heb ik veel meegemaakt.

Er zijn de problemen geweest met de tennisfederatie, die me geregeld discrimineerde ten voordele van Vlaamse tennissters. Ondanks hun mindere resultaten werden zij toch geselecteerd en ik niet. Daar heb ik veel van afgezien, want discriminatie is hard voor een kind en conflicten zijn niks voor mij. Ik probeer liever oplossingen te vinden of de persoon met wie ik problemen heb te vermijden. Mijn enige antwoord was: vechten en winnen. Op die manier kreeg ik macht en konden ze niet meer om me heen. De dag waarop ik nummer één werd in België heb ik misbruik gemaakt van mijn positie.

Dat is misschien niet zo mooi, maar wel menselijk, denk ik. Men had mij zo vaak teleurgesteld en verdriet gedaan, voor mij was het payback time. De man die mij op de federatie had doen afzien, heb ik laten ontslaan. Het was hij of ik. En toen hadden ze mij meer nodig dan hem. “Ik heb mijn eigen weg moeten vinden en ik ben trots op wat ik bereikt heb. Als Kim en Justine zeggen dat het goede klassement van Sabine Appelmans en mij hen niet vooruit heeft geholpen, dan zijn ze niet eerlijk. Het is niet dankzij Sandra Wasserman en Ann Devries dat ik mijn carrière heb gemaakt, maar zij waren de twee eerste Belgische tennissters in de tophonderd.

Door hun goede quotering had ik de wilskracht om nog beter te worden. Daarnaast heb ik veel steun gehad van mijn ouders. Zolang ik een kind was, nam mijn moeder het praktische gedeelte van mijn sport op zich. Ze reed me overal naartoe, stimuleerde me. Maar ze was streng. Op termijn heeft het me sterker gemaakt, maar ik was er vaak verdrietig om dat ze kwaad op mij was als ik slecht speelde. Mijn vader was als dokter vooral bezorgd om mijn gezondheid.

De match bijwonen lukte hem niet, daar was hij te zenuwachtig voor. Ik moest wel altijd verslag uitbrengen over het aantal dubbele fouten die ik bij het opslaan had gemaakt. Hij begreep niet hoe ik dat kon doen. “Ik heb een heel strenge opvoeding gekregen.

Ik groeide bijna alleen op. Mijn zus is tien jaar ouder dan ik, zij ging de deur uit toen ik nog klein was. Ik mocht mijn stem niet verheffen en niet tegenspreken. Zeker mijn moeder niet, want dan was het prijs. Ze was erg lief, maar ik moest luisteren. Beleefd en vriendelijk zijn, een goede houding hebben. Respect tonen. Nu, dat zal mijn dochter ook moeten doen, ik hecht er zelf veel belang aan. Mijn vader was ook streng qua taalgebruik. Het juiste woord gebruiken, daar stond hij op. Nu ik meer talen spreek dan hij kijkt hij al eens wat meer door de vingers.

Voor mijn moeder was ik bijna een god, ze was meer dan trots op mij. In 1999 is ze ziek geworden, maar daarover heeft ze tegen mij gelogen.

Ik zag wel dat het niet goed met haar ging, maar ze wilde niet dat ik daardoor niet goed presteerde. Mijn resultaten waren belangrijker voor haar dan haar ziekte. Tijdens de Masters in 1999 kwam ze niet aan de telefoon. Ik dacht: dat kan niet. Toen hebben ze me wel moeten zeggen dat ze kanker had en chemotherapie kreeg. Ze wilde ook toen nog dat ik bleef spelen, en dus ging ik naar Australië. Het was verschrikkelijk. Ik speelde nog een toernooi, maar daarna kon ik niet meer. Ik was niet meer met mijn sport bezig. “Enkele weken later ging het weer beter met haar en vertrok ik naar Amerika, waar ik een aantal toernooien moest spelen. In Key Biscayne won ik mijn eerste wedstrijd, maar plots kreeg ik een voorgevoel dat ik naar huis moest.

‘Je wordt in het tennis voortdurend omringd door geld en door mensen die geld hebben. Maar als je alleen maar die suites ziet en de financiële voordelen, verlies je het contact met de werkelijkheid. Ik ben het ook een tijdlang kwijt geweest’

‘Een echtscheiding is de confrontatie met een mislukking. Dat heeft me net als de dood van mijn moeder het meest veranderd’

:wavey:


Could you translate the text? Thanks :wavey:

Brαm
Jun 3rd, 2004, 11:42 AM
Could you translate the text? Thanks :wavey:
Can't you learn Dutch? :unsure:
It would spare us some time ;) :devil:

New_balls_please
Jun 3rd, 2004, 11:21 PM
Sorry, but I can't speak Dutch.Only Spanish, FranÇais and English.Could u tell me what does the text say? Not all the text ;) only the most important. Thanks

New_balls_please
Jun 11th, 2004, 11:33 AM
Please!!!

ZeeKoei
Jun 18th, 2004, 12:45 PM
Ik kan zijn reactie begrijpen. Mijn zus heeft me goed geholpen, een oom met wie ik veel gepraat en gelachen heb, en mijn vrienden. Ze namen me mee uit, al had ik daar geen zin meer in. Ik dacht: ik ben een vrouw alleen met een kind, ik zal nooit meer iemand vinden. Maar mijn beste vriend zei: ‘Het duurt zijn tijd en als je er klaar voor bent, komt de liefde vanzelf’.

Een week later kreeg hij gelijk, ik heb alsnog mijn zielsgenoot gevonden.”


maw de geruchten dat ze een nieuwe vriend heeft heeft ze hiermee bevestigd?

Brαm
Jun 18th, 2004, 12:46 PM
maw de geruchten dat ze een nieuwe vriend heeft heeft ze hiermee bevestigd?
Geruchten? Iedereen weet toch dat ze 'n relatie heeft met de grote baas van TMF? :shrug:

ZeeKoei
Jun 18th, 2004, 12:49 PM
Geruchten? Iedereen weet toch dat ze 'n relatie heeft met de grote baas van TMF? :shrug:

eeeuh ik had dat gehoord ja, maar nog nooit echt officieel bevestigd gezien ;)

New_balls_please
Jun 18th, 2004, 04:42 PM
Al a mierda os podeis ir todos los belgas! por no traducirme el puto texto de la dominga :fiery:

Brαm
Jun 18th, 2004, 05:33 PM
Al a mierda os podeis ir todos los belgas! por no traducirme el puto texto de la dominga :fiery:
Shut up you fucking poof! You think we've got time to translate a text of this size, when most people here are having exams?! :mad:

arn
Jun 18th, 2004, 06:11 PM
Al a mierda os podeis ir todos los belgas! por no traducirme el puto texto de la dominga :fiery:
Qua bajo para decirlo en español, al menos tiene la corazon de decirlo en ingles! :rolleyes: Puede ser que tu tienes tiempo para hacer lo que queras, pero en Belgica los examenes son mas importantes que traducir un texto de 2 paginas!

New_balls_please
Jun 18th, 2004, 09:45 PM
I've got exams too! :fiery: :fiery: I wanted to know only the most important, obviously not all the text :o :o because Dominque is my favourite tennis palayer 4ever and ever

New_balls_please
Jun 18th, 2004, 09:48 PM
Sorry if I offended anyone...